Pragniemy własnej przestrzeni, własnego wymarzonego domu jednorodzinnego. Tymczasem każdy centymetr przestrzeni ma swoją, coraz wyższą wartość. Dlatego ściana jednowarstwowa spełnia wszystkie kryteria, jakich oczekujemy od ścian zewnętrznych. Warunkiem jest użycie do jej wzniesienia odpowiedniego materiału budowlanego.
Jaki materiał na ścianę zewnętrzną jednowarstwową? Popularnym, zdrowym i skutecznym materiałem do wznoszenia ścian jednowarstwowych jest beton komórkowy. Tutaj uwaga - beton komórkowy to nie jest klasyczny beton!
Beton komórkowy, znany na rynku w postaci bloczków Ytong jest bardzo popularnym materiałem budowlanym. Beton komórkowy to rodzaj lekkiego betonu produkowanego w procesie wprowadzenia gazu. Gazem używanym w produkcji jest na ogół powietrze, pompowane pod odpowiednim ciśnieniem do plastycznej mieszanki cementowej. W mieszance powstają wówczas jednorodne pory, zwane komórkami.
Do produkcji betonu komórkowego wykorzystywane są dwie metody wprowadzania powietrza: przez reakcję chemiczną – najczęściej proszek aluminiowy wprowadzony do cementu (gazobeton) lub przez dodanie do mieszanki czynnika pianotwórczego, który wprowadza pęcherzyki podczas mieszania przy dużej prędkości (pianobeton).
Beton komórkowy ma już swoją historię w branży budowlanej. Początek rozwoju produkcji betonu komórkowego na potrzeby branży budowlanej to okres końca XIX wieku. Już wtedy celem produkowania betonu komórkowego było wytwarzanie dużych ilości sztucznego kamienia budowlanego. Beton komórkowy spełniał kryteria materiału budowlanego posiadającego dobrą jakość i wykonanego z naturalnych surowców, takich jak piasek kwarcowy i spoiwo wapienne.
Po Pierwszej Wojnie Światowej szwedzcy naukowcy zaangażowali swój potencjał w poszukiwanie nowego materiału budowlanego. W Szwecji po Pierwszej Wojnie Światowej pojawiły się kryzysowe niedobory energii. Szwecja nie dysponowała własnymi zasobami energii, więc rząd zaostrzył wymogi dotyczące właściwości termicznych materiałów budowlanych. Poszukiwane były produkty o wysokiej izolacji termicznej oraz niewielkim koszcie energii potrzebnej do produkcji. Oczekiwano też, że nowy materiał budowlany nie będzie się rozkładał oraz będzie niepalny i łatwy w obróbce. Tak narodził się beton komórkowy Ytong.
Popularność tego materiału budowlanego spowodowała, że technologia wytwarzania bloczków z betonu komórkowego Ytong opatentowana została w 1924 przez jego twórcę, czyli szwedzkiego naukowca Axela Erikssona. Beton komórkowy Ytong był pierwszym na świecie opatentowanym materiałem budowlanym. Jak się okazało, rynek oczekiwał takich rozwiązań - specjalistycznego materiału budowlanego dedykowanego budownictwu jednorodzinnemu. Dlatego na skalę przemysłową bloczki Ytong zaczęto produkować już w 1929. Proces produkcji nieprzerwanie trwa do naszych czasów.
Beton komórkowy YTONG łączy w sobie dwie cechy, bardzo ważne dla współczesnego budownictwa mieszkaniowego. Jest to wytrzymałość i izolacyjność termiczna.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ściana jednowarstwowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ściana jednowarstwowa. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 29 września 2013
wtorek, 7 czerwca 2011
Ściana jednowarstwowa
Ściana jednowarstwowa to najstarsze rozwiązanie stosowane do wznoszenia budynków i budowli mieszkalnych. Obecnie przy wysokich wymaganiach izolacyjności termicznej i pomimo stałego rozwoju systemów dociepleń budynków, ściana jednowarstwowa wciąż pozostaje rozsądną alternatywą dla ścian warstwowych, pozwalając wznosić domy szybciej i taniej.
Historia ściany jednowarstwowej
Przez tysiące lat, niezależnie czy budulcem było drewno, kamień, glina czy później pełna cegła ceramiczna, przegrody ścienne wznoszono wyłącznie z jednego materiału. Z końcem XIX w. - wraz z coraz szybszym rozwojem nauki i techniki - zaczęto produkować kolejne, coraz bardziej „nowoczesne” materiały ścienne – bloki wapienno-piaskowe, bloczki z betonu komórkowego, czy później ceramikę poryzowaną.
W drugiej połowie XX w. - w wyniku kryzysu energetycznego - nastąpił rozwój innych sposobów budowania. Zaczęto zwracać większą uwagę na ochronę strat energii w budownictwie, największym problemem przy ścianach jednowarstwowych była bowiem słaba izolacyjność cieplna. Aby poprawić ten parametr, zaczęto najpierw budować ściany dwuwarstwowe z pustką powietrzną, a później dodawać warstwy materiałów izolacyjnych ze styropianu i wełny mineralnej.
W Polsce na problem odpowiedniej izolacyjności termicznej ścian zaczęto zwracać uwagę od roku 1982, kiedy wprowadzono normę PN-82/B-02020. Wedle wytycznych, współczynnik przenikania ciepła k (obecnie U) ścian zewnętrznych nie mógł przekraczać wartości 0,75 W/m2K. Wcześniej, przez długi okres wartość maksymalna k wahała się w granicach 1,16-1,42. W 1991 roku zaostrzono wymaganie co do współczynnika przenikania ciepła do wartości 0,55-0,70 W/m2K w zależności od temperatur zewnętrznych.
Rosnąca świadomość co do udziału ilości energii zużywanej do ogrzewania i chłodzenia budynków w ogólnym rozrachunku zużycia energii spowodowała, że w 2002 roku ponownie zaostrzono wymagania co do izolacyjności termicznej ścian. Wprowadzono wówczas w życie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (dz. u. z dnia 15 czerwca 2002 r.). 'Normową' wartość 0,55 W/m2K, zastąpiono wartością 0,30 W/m2K dla ścian warstwowych z izolacją z materiału o współczynniku przewodzenia ciepła λ≤0,05 W/mK, oraz 0,50 W/m2K dla ścian pozostałych, w tym ścian jednowarstwowych.
Historia ściany jednowarstwowej
Przez tysiące lat, niezależnie czy budulcem było drewno, kamień, glina czy później pełna cegła ceramiczna, przegrody ścienne wznoszono wyłącznie z jednego materiału. Z końcem XIX w. - wraz z coraz szybszym rozwojem nauki i techniki - zaczęto produkować kolejne, coraz bardziej „nowoczesne” materiały ścienne – bloki wapienno-piaskowe, bloczki z betonu komórkowego, czy później ceramikę poryzowaną.
W drugiej połowie XX w. - w wyniku kryzysu energetycznego - nastąpił rozwój innych sposobów budowania. Zaczęto zwracać większą uwagę na ochronę strat energii w budownictwie, największym problemem przy ścianach jednowarstwowych była bowiem słaba izolacyjność cieplna. Aby poprawić ten parametr, zaczęto najpierw budować ściany dwuwarstwowe z pustką powietrzną, a później dodawać warstwy materiałów izolacyjnych ze styropianu i wełny mineralnej.
W Polsce na problem odpowiedniej izolacyjności termicznej ścian zaczęto zwracać uwagę od roku 1982, kiedy wprowadzono normę PN-82/B-02020. Wedle wytycznych, współczynnik przenikania ciepła k (obecnie U) ścian zewnętrznych nie mógł przekraczać wartości 0,75 W/m2K. Wcześniej, przez długi okres wartość maksymalna k wahała się w granicach 1,16-1,42. W 1991 roku zaostrzono wymaganie co do współczynnika przenikania ciepła do wartości 0,55-0,70 W/m2K w zależności od temperatur zewnętrznych.
Rosnąca świadomość co do udziału ilości energii zużywanej do ogrzewania i chłodzenia budynków w ogólnym rozrachunku zużycia energii spowodowała, że w 2002 roku ponownie zaostrzono wymagania co do izolacyjności termicznej ścian. Wprowadzono wówczas w życie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (dz. u. z dnia 15 czerwca 2002 r.). 'Normową' wartość 0,55 W/m2K, zastąpiono wartością 0,30 W/m2K dla ścian warstwowych z izolacją z materiału o współczynniku przewodzenia ciepła λ≤0,05 W/mK, oraz 0,50 W/m2K dla ścian pozostałych, w tym ścian jednowarstwowych.
Subskrybuj:
Posty (Atom)