środa, 28 grudnia 2016

Zaostrzone przepisy energooszczędności budynków

Cena i wysiłek włożony w budowę domu energooszczędnego ciągle jest demonizowany przez niektórych specjalistów budowlanych oraz przez indywidualnych inwestorów.

Koszty wzniesienia ciepłego budynku są rzeczywiście nieco wyższe niż w przypadku domu tradycyjnego. Podczas eksploatacji domy energooszczędne pochłaniają jednak znacznie mniej energii.

Energia jest coraz droższa. Tradycyjne budownictwo pochłania tak potężne ilości energii, że normą społeczną w Polsce stało się spalanie w piecach grzewczych zużytych opon, plastikowych opakowań, czy wysuszonych odpadów organicznych najróżniejszego pochodzenia. Uwalniane substancje unoszą się nad całym krajem, czyniąc Polskę jednym z najbardziej zanieczyszczonych europejskich państw.

Problem smogu w Polsce jest tak poważny, że Polska od 2012 roku ma najbardziej liberalne zasady określania poziomów informowania społeczeństwa o zanieczyszczeniu powietrza spośród krajów Unii Europejskiej. Oznacza to, że kiedy we Francji, Czechach i na Węgrzech stężenie smogu osiąga określony poziom, to wprowadzany jest w tych krajach stan alarmowy. W Polsce przy analogicznym poziomie smogu zliberalizowane zasady nie wymagają nawet informowania o tym społeczeństwa. Chociaż bulwersuje to wielu lekarzy i obrońców środowiska, to jednak rozwiązanie problemu zanieczyszczeń jest kłopotliwe, bo przyczyną tego stanu rzeczy są stare piece węglowe w budownictwie jednorodzinnym, które potrafią spalić niemal wszystko.

Nic więc dziwnego, że w trosce o zdrowie nasze i przyszłych pokoleń powinny cieszyć wprowadzane z początkiem 2017 roku wymogi w przepisach prawa polskiego będące kolejnym etapem wdrażania dyrektywy 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 roku w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

Obecnie w Polsce dom tradycyjny zużywa średnio 120 kWh/m2 energii rocznie na ogrzewanie i wentylację. Dom energooszczędny o podobnych gabarytach potrzebuje najwyżej 70 kWh/m2 na rok, a dom pasywny zużywa poniżej 15 kWh/m2, co pozwala nawet zrezygnować z osobnego systemu grzewczego.

Dlatego dom energooszczędny staje się obowiązującym standardem budowlanym. Złożony po 1 stycznia 2017 projekt architektoniczny w celu uzyskania pozwolenia na budowę będzie musiał spełniać nowe, zaostrzone przepisy związane z komfortem cieplnym. Rynek budowlany jest jednak od dawna przygotowany na wprowadzane, energooszczędne zmiany.

Xella Polska, lider innowacyjnych technologii energooszczędnych od lat promuje produkty i systemy budowlane Ytong Silka spełniające zaostrzone wymagania dotyczące warunków technicznych budynków.

Unikatowym produktem jest cieszący się ogromną popularnością energooszczędny bloczek betonu komórkowego Ytong Energo+. To najcieplejszy materiał budowlany dedykowany dla ścian jednowarstwowych.

Ytong Energo+ dostępny jest w grubościach 36,5 cm oraz 48 cm. Bloczki o grubości 36,5 cm tworzą ściany, które bez dodatkowej izolacji spełniały dotychczas obowiązujące normy cieplne dla budynków mieszkalnych. Z kolei bloczki Ytong Energo+ o grubości 48 cm nie wymagają ocieplenia przy budowie domów energooszczędnych zgodnych z wymogami obowiązującymi od 1 stycznia 2017, gdzie współczynnik przenikania ciepła U musi być mniejszy lub równy 0,20 [W/(m2K)].

wtorek, 27 grudnia 2016

Czy łatwo jest układać płytki w pomieszczeniach?

Układanie płytek w kuchni lub łazience wydaje się prostą i łatwą sprawą? Niestety, lekceważące podejście do procesu układania płytek może być niemiłą przygodą dla inwestora planującego remont. Chcąc nadać estetyczny charakter pomieszczeniom nie sądził, że wiele elementów składających się na proces remontu kuchni lub łazienki może spowodować różnego rodzaju błędy wykonawcze. Problemów możesz jednak łatwo uniknąć!

Kolorystyka i wzornictwa płytek pozwalają uzyskać niezwykły efekt wizualny. Dlatego prowadzone prace wykonawcze, takie jak układanie płytek powinny spełniać najbardziej rygorystyczne wymogi. Niestety, układając płytki można popełnić błędy, wpływające na wygląd pomieszczenia, ale również na trwałość wykonanych prac i użytego materiału.

Liczne błędy związane z układaniem płytek dotyczą nieodpowiedniego zastosowania kleju do płytek. Niedokładne przygotowanie zaprawy klejowej wcale nie musi wynikać z braku doświadczenia ekipy remontowej lub z jej niedbalstwa. Złe przygotowanie zaprawy jest tym bardziej prawdopodobne, kiedy mamy do czynienia ze skomplikowanymi i czasochłonnymi etapami przygotowania zaprawy do płytek.

Firma Saint-Gobain Weber Polska od lat śledzi zarówno rynek budowlany, jak też remontowy. Dzięki temu specjalizuje się w dostarczaniu na rynek coraz to lepszych produktów, które są nie tylko funkcjonalne i trwałe, ale łatwe i przyjazne w zastosowaniu podczas prac wykonawczych. Zmniejsza to prawdopodobieństwo pojawienia się błędów wykonawczych podczas aplikacji kleju do płytek.

Saint-Gobain Weber Polska wprowadził na rynek innowacyjny klej do gresu - weberfix EASY. Klej charakteryzuje podwyższona elastyczność oraz bardzo dobrą przyczepność. Produkt weberfix EASY można stosować wewnątrz oraz na zewnątrz budynku.

Klej do płytek weberfix EASY jest  cienkowarstwowy (2-6 mm) o klasie C1T wg PN-EN 12004. W porównaniu z innymi klejami tej klasy, weberfix EASY posiada podwyższoną elastyczność. Klej z łatwością może być stosowany do płytek gresowych o maksymalnych wymiarach 40 x 40 cm, glazury, terakoty, klinkieru i nienasiąkliwego kamienia.

Oferta rozwiązań dotyczących płytek i zastosowania ich na najróżniejszym podłożu wiąże się z doborem odpowiednich zapraw klejowych. Żeby proponowane przez projektanta materiały idealnie i trwale pasowały do przewidzianego rozwiązania architektonicznego, niezbędne jest dopasowanie do siebie produktów.

Dlatego firma Saint-Gobain Weber Polska przygotowała innowacyjne i specjalistyczne rozwiązania systemowe do prawidłowego i trwałego układania płytek. W ramach kompletnego systemu znajdziesz zaprawy klejowe, zaprawy fugowe, preparaty gruntujące oraz niezawodne w pomieszczeniach wilgotnych produkty do hydroizolacji..

niedziela, 9 października 2016

Bilans cieplny budynku

Ciepłe pomieszczenia w domu, to efekt odpowiednio dobranych materiałów budowlanych i źródeł ogrzewania. Chcąc utrzymać odpowiednią temperaturę w domu na założonym poziomie nadwyżka strat ciepła nad zyskami musi być w pomieszczeniach kompensowana ciepłem dostarczanym przez instalację ogrzewania.

Na co zwracamy uwagę w bilansie cieplnym pomieszczenia?

Straty ciepła powiązane są z jego przenikaniem przez obudowę i z funkcjonującą wentylacją całego obiektu. Zyski ciepła pochodzą też od docierającego do pomieszczenia promieniowania słonecznego i wewnętrzne od ludzi i wyposażenia budynku. Dlatego ważne są takie cechy, jak, odpowiednia lokalizacja domu i usytuowania względem kierunków geograficznych i sąsiedniej zabudowy; wielkość i bryła budynku; izolacyjność cieplna; ilość i rozmieszczenie otworów okiennych i innych przezroczystych obiektach w przegrodach zewnętrznych; funkcjonująca intensywność wentylacji poszczególnych pomieszczeń obiektu budowlanego; sposób eksploatacji pomieszczeń w domu.

Domy ze źle wykonaną, nieszczelną obudową ponoszą największe straty energii cieplnej związane są z naturalną wymianą powietrza w obiekcie. Na ogól w domach jednorodzinnych z wentylacją naturalną, jej intensywność jest dowolnie dobierana przez mieszkańców, którzy według własnego uznania ograniczają wentylację pomieszczeń w okresie najniższych temperatur.

We współcześnie wznoszonych budynkach mieszkalnych przegrody na ogół charakteryzują się lepszymi niż wymagane wartościami współczynnika ciepła, zwłaszcza okna. Wartości składników bilansu cieplnego w budynku o wartości wskaźnika sezonowego zapotrzebowania na ciepło około 100 kWh/m2a. W wielorodzinnych budynkach mieszkalnych zwykle większy jest udział procentowy strat ciepła na wentylację pomieszczeń.

Podobnie jest w przypadku jednorodzinnego budynku, charakteryzującego się sezonowym zapotrzebowaniem na ciepło do ogrzewania na poziomie o około 25% niższym niż określony w aktualnych przepisach budowlanych, który osiągnięto przez zastosowanie grubszej warstwy izolacji cieplnej i energooszczędnych okien, przy zwiększonych lecz akceptowanych przez przeciętnie zamożnych inwestorów kosztach.

Zmniejszenie wskaźnika sezonowego zapotrzebowania na energię cieplną zmusza do znacznego ograniczenia wentylacyjnych strat ciepła. Odpowiednie jest wstępne podgrzanie dostarczanego powietrza w wymienniku gruntowym oraz funkcjonowanie rekuperatora, czyli odzysk ciepła z usuwanego powietrza z pomieszczeń.

czwartek, 6 października 2016

Elewacja z tynkiem akrylowym

Tynk okrywa niemal całą powierzchnię obiektu budowlanego. I robi to zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynku. Czym jest tynk? To warstwa stworzona z zastosowania odpowiednio zmodyfikowanej zaprawy lub gipsu.

Podstawowym zadaniem tynku zewnętrznego jest skuteczne zabezpieczenie powierzchni budynku przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych. Jednak tynk na elewacji jest odpowiednio dobieranym elementem ze względu na możliwość nadania budynkowi estetycznego wyglądu.

Popularnym w budownictwie stosowanym na zewnątrz wykończeniem elewacji jest tynk cienkowarstwowy. Jeśli chcemy, żeby zastosowany tynk cienkowarstwowy nie tylko ładnie wyglądał na budynku, ale pełnił skutecznie swoje funkcje, to powinien zostać odpowiednio dobrany zarówno do konstrukcji budynku, jak też jego lokalizacji. Wybierając tynk cienkowarstwowy na elewację powinniśmy też pamiętać o specyfice warunków środowiskowych, jak stopień zawilgocenia lub zanieczyszczenia powietrza.

Często używanym tynkiem cienkowarstwowym dla budynków narażonych na uszkodzenia mechaniczne jest tynk akrylowy. Zaleca się go do elewacji budynków ocieplanych płytami styropianowymi. Akryl stanowiący ważny element składu tynku powoduje, że powłoka jest elastyczna, a więc odporna na uderzenia.

Akryl chroni ściany budynku przed szkodliwym działaniem wody. To dlatego, że akryl charakteryzuje się niską wodochłonnością. To kolejna zaleta stosowania tynku akrylowego w systemach ociepleń wykorzystujących styropian.

Warto zwrócić uwagę na akrylowe masy tynkarskie weber TD321 oraz weber TD322. Poza wymienionymi zaletami tynku akrylowego, czyli elastycznością, odpornością na uderzenia mechaniczne oraz niską wodochłonnością, posiadają powłokowe zabezpieczenie przeciwko porastaniu algami lub grzybami.

Produkowane przez firmę Weber tynki akrylowe są popularnym rozwiązaniem stosowanym do barwnego pokrycia systemów ociepleń zagrożonych dużym naprężeniem termicznym. Możliwe jest zastosowanie ciemnej kolorystyki nawet na większych powierzchniach ścian.

Akrylowe masy tynkarskie weber TD321 oraz weber TD322 dostępne są aż w 248 kolorach. Produkty weber TD321 i weber TD322 są barwione fabrycznie, więc wybór koloru nie oznacza żadnego dodatkowego nakładu prac wykonawczych. Klientowi dostarczane są w wiadrach w formie pasty we wskazane miejsce prac elewacyjnych.

W przypadku tynku weber TD322 po dodaniu do jego składu przyspieszacza wiązania weber PC251 można go stosować przy temperaturze otoczenia i podłoża +1°C. To sprawia, że bez problemu można wykonywać prace wykończeniowe elewacji w chłodne, jesienne dni.

poniedziałek, 3 października 2016

Co warto wiedzieć o posadzkach przemysłowych


Posadzki przemysłowe wykonuje się z kamienia, betonu, ceramiki czy drewna. Wszystkie okazują się funkcjonalne, jeśli dobrano technologię odpowiednią dla przeznaczenia i użytkowania posadzki.
Posadzka przemysłowa przede wszystkim stosowana jest w budownictwie przemysłowym.

Właściwościach pozwalają stosować jako podłoga w halach, magazynach, zakładach produkcyjnych, w garażach oraz na parkingach wielopoziomowych. Ale posadzka przemysłowa to również wykończenie podłogi w sposób o wysokiej jakości przemysłowej. Jest to podłoga odporna na ścieranie i pylenie w stopniu niedostępnym innym podłogom.

Dobór posadzki wiąże się z tym, czy mamy do czynienia z nowym czy też ze starym obiektem budowlanym. Podczas remontu zniszczonych posadzek stosuje się technologie cienkowarstwowe, które z łatwością aplikuje się na istniejące podłoża. W nowych budynkach najczęściej wykonuje się posadzki betonowe zbrojone tradycyjnie siatkami lub włóknami rozproszonymi.

Do nowych posadzek betonowych należy podejść w sposób przemyślany i odpowiedzialny. Prawidłowy projekt i jego wykonanie decyduje o trwałości i wieloletniej eksploatacji.

Podczas projektowania posadzki dobrze jest wykonać analizę statyczno-wytrzymałościową płyty fibrobetonowej na gruncie. Płyta poddawana jest różnym schematom obciążeń statycznych i dynamicznych, z uwzględnieniem naprężeń termicznych i skurczowych.

Obliczenia są już tylko zwieńczeniem pracy polegającej na zebraniu wszystkich niezbędnych danych wejściowych. Konieczne jest określenie i prawidłowa ocena gruntów znajdujących się bezpośrednio pod projektowaną posadzką. Zazwyczaj największe naprężenia w posadzce wywołuje ruch transportowy oraz obciążenia skupione od nóg regałów. Należy rozpoznać jaki ruch transportowy – wózki widłowe, samochody ciężarowe - będzie się odbywać po posadzce i na jakich kołach będą się pojazdy poruszać.

Im koło pojazdu będzie mniejsze i będzie wykonane z twardszego materiału, tym będzie generować większe naprężenia w posadzce. W przypadku regałów wymagane są obciążenia na stopę regału, wymiar oraz rozstaw nóg regału. Im więcej informacji zostanie zebranych, jakie czynniki będą oddziaływać na posadzkę, tym posadzka zostanie zaprojektowana w sposób bardziej optymalny zarówno pod względem technicznym jak i kosztowym.

Projekt to jednak nie wszystko. O sukcesie decydować będzie prawidłowe wykonanie posadzki z wykorzystaniem odpowiednich, dedykowanych jej materiałów. Do impregnacji na powierzchniach betonowych posadzek świetnie sprawdza się żywica epoksydowa z oferty produktów Weber Deitermann.

Decydującą rolę o wyborze technologii odgrywać obecnie mogą zarówno względy techniczne jak i estetyczne.

Nową posadzkę betonową można utwardzić powierzchniowo stosując suchą mieszankę weber.floor HB PLUS, dostępną w kilku kolorach. Po utwardzeniu powierzchnię należy zabezpieczyć przed zbyt szybkim wysychaniem nanosząc warstwę preparatu pielęgnacyjnego weber.tec PA. W posadzce należy wykonać wszystkie wymagane przez projekt nacięcia przeciwskurczowe, które po ok. miesiącu wypełnia się elastycznym kitem poliuretanowym weber.tec PU K.

Podczas remontu obiektu budowlanego praktyczne okazują się cienkowarstwowe posadzki cementowe weber.floor INDUSTRY lub posadzki żywiczne weber.tec. Nowoczesny system samopoziomujących, cienkowarstwowych, cementowych posadzek przemysłowych weber.floor INDUSTRY powstał w wyniku poszukiwania nawierzchni bardzo wytrzymałej, trwałej, odpornej na ścieranie, uderzenia, działanie wody, alkaliów, oddziaływania kół pojazdów oraz inne obciążenia przemysłowe, a także łatwej i szybkiej w wykonaniu.

System weber.floor INDUSTRY sprawdza się przy remontach oraz przy nowych realizacjach hal, magazynów, garaży. Mineralny charakter posadzki oraz jej pełna paroprzepuszczalność predysponuje rozwiązanie do wszystkich miejsc o wątpliwej izolacji przeciwwilgociowej lub jej braku. W skład systemu wchodzą: preparat gruntujący weber.floor 4716, warstwa wyrównująca weber.floor 4602 Industry Base Extra i dwie posadzki weber.floor 4610 Industry Top przeznaczona pod standardowy ruch oraz weber.floor 4630 Industry Lit z dodatkiem węgliku krzemu do posadzek bardzo mocno obciążonych. Obie posadzki charakteryzują się odpornością na ścieranie BCA równą AR0,5.

czwartek, 29 września 2016

Dom autonomiczny. Czym się charakteryzuje ta idea budownictwa?

Dom autonomiczny w najprostszym rozumieniu jest rozwinięciem, a może nawet ukoronowaniem idei domu pasywnego. Budynek autonomiczny ma być w pełni samowystarczalny, więc nie potrzebuje zewnętrznej infrastruktury.

Dom autonomiczny nie czerpie energii dostarczanej z zewnątrz, nie korzysta z wodociągów. Według zwolenników tego rozwiązania dom autonomiczny ma minimalny wpływ na środowisko. Dom autonomiczny to budynek, który został zaprojektowany i zbudowany w taki sposób, aby był w stanie funkcjonować niezależnie od zewnętrznej infrastruktury.

Wybudowanie obiektu autonomicznego wiąże się z dużymi kosztami, jednak zaletami takiego rozwiązania są minimalny wpływ budynku na środowisko, niskie koszty utrzymania i większe bezpieczeństwo funkcjonowania budynku (niezależność od dostaw z zewnątrz, co ma znaczenie w przypadku kataklizmów wojen czy rozruchów).

Z technicznego punktu widzenia dom autonomiczny jest podobny do domu pasywnego. Powinien zużywać jak najmniej energii do celów grzewczych i pozostałych związanych z utrzymaniem budynku. Domy autonomiczne korzystają z ogrzewania przy pomocy systemów solarnych, posiadają specjalnie skonstruowane okna i pozostałe otwory, aby zminimalizować straty energii. Poza ogrzewaniem energia słoneczna służy pozyskiwaniu energii elektrycznej, która następnie magazynowana jest w akumulatorach. W okolicach domu zlokalizowana jest przydomowa oczyszczalnia ścieków.

Źródłem wody dla budynku autonomicznego jest zazwyczaj studnia. Możliwe jest jednak także zbieranie i użytkowanie wody deszczowej. Wodę zanieczyszczoną myciem naczyń, praniem, kąpielami możemy z powodzeniem użyć do spłukiwania toalet, podlewania ogrodów czy trawników. Takie rozwiązania pozwalające na powtórne wykorzystanie wody umożliwiają redukcję zużycia wody nawet o połowę. Stosowanym również rozwiązaniem jest montowanie pisuarów i toalet, które nie wymagają spłukiwania.

Zbieranie wody deszczowej wymaga zastosowania odpowiedniej pojemności zbiornika (już od 10 m3, a zazwyczaj 30 m3) do magazynowania zasobów. Dla przeciętnego domu zbieranie wody z jego dachu zaspokaja potrzeby na deszczówkę.

Ścieki w budynkach autonomicznych są oczyszczane przy pomocy przydomowych oczyszczalni, gdzie na dnie zbiornika beztlenowo fermentują zanieczyszczenia, a następnie są rozprowadzane po działce i rozsączane na przykład pod trawnikiem. Osady ze ścieków są następnie spalane.

Już niewielka turbina wiatrowa o średnicy wirnika 5 m wystarcza do zaspokojenia potrzeb energetycznych takiego domu. W Polsce dla większości lokalizacji użycie turbin wiatrowych mija się z celem. Niewykorzystaną energię elektryczną (noc) należy gromadzić w bateriach akumulatorów.

Dom autonomiczny musi korzystać z ogrzewania pasywnego. Dzięki wyposażeniu w nowoczesne energooszczędne okna oraz konstrukcję i umiejscowienie, które sprzyjają nagrzewaniu przez promienie słoneczne możliwe jest zminimalizowanie energii potrzebnej do ogrzania budynku. Do ogrzewania, tak jak w domu pasywnym może służyć energia słoneczna pochodząca z kolektorów czy też pompa ciepła.

Ciepła woda użytkowa jest zazwyczaj otrzymywana poprzez podgrzewanie energią słoneczną przy użyciu kolektorów. Do ogrzewania wody i wnętrz budynku wykorzystać można ko generator zasilany olejem roślinnym i gazem drzewnym lub roślin oleistych (np. produkowanych an miejscu). Poza tym może on także produkować energię elektryczną.

Idea domu autonomicznego jest w praktyce budowlanej trudna i kosztowna. Poniesione przy budowie inwestycje nie mają szans zwrócić się w opłacalnym czasie, a dodatkowo wymagają licznych wyrzeczeń ze strony przyszłych użytkowników nieruchomości.