Silikaty związane są z historią budownictwa od dawna. Niektóre materiały budowlane znane sa od tysięcy lat, jako funkcjonalne materiały do budowania domów. Na pewno jest takim materiałem drewno oraz wapień i piaskowiec. Drewno nie do końca sprawdza się jako materiał spełniający oczekiwania współczesnego budownictwa. Tymczasem wapień i piaskowiec stanowią nadal bardzo ważny, popularny surowiec budowlany.
Materiały budowlane znane na rynku jako silikaty, to cegły wapienno-piaskowe. Współczesne cegły wapienno-piaskowe produkuje się w sposób dużo bardziej zaawansowany, w pełni wykorzystując w ten sposób zalety tych surowców. Silikaty otrzymuje się bowiem z mieszaniny piasku kwarcowego (90%), wapna (7%) i wody (3%). Pod działaniem przegrzanej pary wodnej o temperaturze 200°C przy zwiększonym ciśnieniu 16 atmosfer około 4÷7% krzemionki łączy się z wapnem tworząc nierozpuszczalne krzemiany wapnia. Tak powstałe związki wiążą ziarna piasku, co wpływa na wysoką wytrzymałość gotowych wyrobów. Proces produkcji silikatów trwa obecnie niespełna 12 godzin.
Bloki wapienno-piaskowe SILKA charakteryzują się przede wszystkim bardzo wysoką gęstością – od 1200 do 1800 kg/m3. Dzięki temu bloki SILKA są niezwykle wytrzymałe, co pozwala wznosić, szczególnie w budynkach jednorodzinnych, cieńsze ściany konstrukcyjne. Wysoka gęstość gwarantuje także bardzo dobrą izolacyjność akustyczną i akumulację ciepła. Sprawia to, że ściany z bloków wapienno-piaskowych SILKA doskonale sprawdzają się jako przegrody wewnętrzne zapewniające komfort i ciszę oraz bardzo dobre warunki termiczne, szczególnie w upalne letnie dni.
sobota, 30 listopada 2013
wtorek, 12 listopada 2013
Współczesna kobieta
Świat się zmienia, ale zmiany dotyczą też ludzi. Nasze role społeczne w otaczającej przestrzeni zmieniają się coraz szybciej. Dlatego kobieta w roku 2013 jest postacią inną, niż jej rówieśniczka lat temu sto. Kobieta inaczej definiuje swoją płeć. Zmiana postaw i oczekiwań wobec naszej płci to wielki proces emancypacji. To również znalezienia swojego, kobiecego miejsca w przestrzeni.
Słyszymy głosy, że przecież kobiety poprzez ruch emancypacyjny i feministyczny same wywalczyły sobie dzisiejszą pozycje, więc nie mogą narzekać. Kobiety mogą być dumne z tego, ile osiągnęły w przeciągu ostatnich stu lat. Jednak chęć partnerstwa z mężczyznami miała swoją cenę. Ucierpiała na tym kobiecość archetypowa, kobiecość fizyczna i kobiecość psychiczna.
Betty Friedan, Judith Butler, czy Simone de Beauvoir. Nie wnikając w podziały między samymi feministkami, a ujmując rzecz ogólnie, feminizm miał podkreślić rolę kobiety w społeczeństwie i nadać jej identyczne prawa, jakie przysługują mężczyznom.
Gdyby przyjrzeć się kulturowym ikonom kobiecości – Marlin Monroe, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot łatwo można by zauważyć, że z ideałem feministycznej równości mają one nie wiele wspólnego. Dlaczego więc większość wyzwolonych kobiet z utęsknieniem wpatruje się w te seksowne i delikatne zarazem kobiety? Może dlatego, że współczesna kobiecość kształtuje się już w zupełnie innych warunkach, co w efekcie prowadzi do diametralnie innego wyniku.
Słyszymy głosy, że przecież kobiety poprzez ruch emancypacyjny i feministyczny same wywalczyły sobie dzisiejszą pozycje, więc nie mogą narzekać. Kobiety mogą być dumne z tego, ile osiągnęły w przeciągu ostatnich stu lat. Jednak chęć partnerstwa z mężczyznami miała swoją cenę. Ucierpiała na tym kobiecość archetypowa, kobiecość fizyczna i kobiecość psychiczna.
Betty Friedan, Judith Butler, czy Simone de Beauvoir. Nie wnikając w podziały między samymi feministkami, a ujmując rzecz ogólnie, feminizm miał podkreślić rolę kobiety w społeczeństwie i nadać jej identyczne prawa, jakie przysługują mężczyznom.
Gdyby przyjrzeć się kulturowym ikonom kobiecości – Marlin Monroe, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot łatwo można by zauważyć, że z ideałem feministycznej równości mają one nie wiele wspólnego. Dlaczego więc większość wyzwolonych kobiet z utęsknieniem wpatruje się w te seksowne i delikatne zarazem kobiety? Może dlatego, że współczesna kobiecość kształtuje się już w zupełnie innych warunkach, co w efekcie prowadzi do diametralnie innego wyniku.
niedziela, 13 października 2013
Budynek Instytutu świadectwem bezmyślności
Zniszczony, bez szans na remont budynek Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie stał się zarzewiem kolejnej publicznej debaty. Czy pacjenci chorzy psychicznie są dyskryminowani przez urzędników? Przeciwwagą do niszczejącego Instytutu jest futurystyczny, nowoczesny, a jak na polskie warunki wręcz zaskakujący obiekt Kliniki Psychiatrii Sądowej w Warszawie. Sprawę opisał serwis MedPlaneta.pl: Dyskryminacja chorych psychicznie w Polsce.
Nowy budynek kontrastuje z sąsiadującym, niszczejącym oraz zadłużonym Instytutem Psychiatrii i Neurologii przy ulicy Sobieskiego. Biurokratyczna bezmyślność przyspiesza agonię psychiatrii w Polsce. Jak opowiada na poniższym filmie Rodryg Reszczyński, specjalista psychiatra, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie powstał w 1972.
Instytut jest naukowym ośrodkiem specjalizującym się w rozwijaniu nowych metod leczenia i rehabilitacji zaburzeń psychicznych i neurologicznych. Dysponuje uznanym zespołem specjalistów diagnostycznych i klinicznych. Ich doświadczenie i wiedza, jak też zaplecze medyczne umożliwiają rozpoznanie i leczenie chorób neurologicznych i psychicznych. Tymczasem Instytut Psychiatrii i Neurologii popada w długi i zamienia się ruinę, która urąga przebywającym w nim pacjentom.
Osoby chore psychiczne w fatalnych warunkach przetrzymywano w Europie w czasach średniowiecznych, a w ich powikłaniach doszukiwano się ingerencji demonów, czasami mocy boskich, czy anielskich. Jednak Arabowie, którzy skupili się na obserwacjach klinicznych udowodnili, że niesamowite efekty w terapii daje odpowiedzialne, pełne szacunku traktowanie chorych. W Europie skorzystano z ich odkryć, rozpoczynając tym samym tworzenie medycyny psychiatrycznej.
Przy Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie otwarto niedawno nową siedzibę Kliniki Psychiatrii Sądowej z oddziałami o wzmocnionym stopniu zabezpieczenia. To miejsce dla osób niepoczytalnych, dla psychotycznych pacjentów, którzy popełnili przestępstwo. Klinika Psychiatrii Sądowej posiada w nowym budynku 7 tys. m kw. Powierzchni. W środku obiektu znajdują sale gimnastyczne, siłownie, korty tenisowe, a przede wszystkim jednoosobowe sale z łazienkami. Jest to szokujące, kiedy porówna się to ze znajdującymi w sąsiednim budynku wieloosobowymi salami pełnymi pacjentów. Ze starymi, nieszczelnymi oknami oraz grzybem na ścianach i suficie.
Na pewno ściśniętym wcześniej w baraku pacjentom Kliniki Psychiatrii Sądowej należał się nowy budynek. Jednak standardy, jakie spełnia obecny obiekt w przerażający sposób udowadniają, że w zbiurokratyzowanym systemie nie ma miejsca dla pacjenta. Klinika Psychiatrii Sądowej zapewne spełnia obecnie wszelkie standardy europejskie dotyczące leczenia chorych psychicznie. Jednocześnie Instytut Psychiatrii i Neurologii nie spełnia ani standardów europejskich, ani jakichkolwiek innych. Nie było to jednak zmartwieniem urzędników, którzy bez jakiejkolwiek głębszej refleksji rozdysponowali 35 milionów złotych z kieszeni podatników.
Niszczejący budynek Instytutu Psychiatrii i Neurologii jest świadectwem poważnych problemów niedofinansowanej placówki służby zdrowia. Planowane są zwolnienia pracowników, likwidowane są poradnie, ogranicza się grupy terapeutyczne w oddziałach nerwic.
Z przeprowadzonych inspekcji wynika, że połowa skontrolowanych oddziałów psychiatrycznych jest zaniedbana i przepełniona, 70 proc. szpitalnych sal nie spełniało wymogów leczenia psychiatrycznego. Połowa oddziałów jest zaniedbana. Ich ściany są zniszczone i brudne, okna stare i nieszczelne, a w toaletach oddziałowych brakuje papieru toaletowego. W połowie oddziałów warunki pogarszają łóżka-dostawki, chociaż pozostałe łóżka już przed wstawieniem dostawek nie są dostępne dla personelu z trzech stron, a odstępy pomiędzy łóżkami nie zapewniały personelowi swobodnego dostępu do pacjentów.
Na filmie dla kanału MedPlaneta TV o warunkach panujących w Instytucie Psychiatrii i Neurologii opowiadają: specjalista psychiatra - Rodryg Reszczyński, specjalista psychiatra Kama Katarasińska - Pierzgalska oraz specjalista psychiatra - Adam Woźniak.
Nowy budynek kontrastuje z sąsiadującym, niszczejącym oraz zadłużonym Instytutem Psychiatrii i Neurologii przy ulicy Sobieskiego. Biurokratyczna bezmyślność przyspiesza agonię psychiatrii w Polsce. Jak opowiada na poniższym filmie Rodryg Reszczyński, specjalista psychiatra, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie powstał w 1972.
Instytut jest naukowym ośrodkiem specjalizującym się w rozwijaniu nowych metod leczenia i rehabilitacji zaburzeń psychicznych i neurologicznych. Dysponuje uznanym zespołem specjalistów diagnostycznych i klinicznych. Ich doświadczenie i wiedza, jak też zaplecze medyczne umożliwiają rozpoznanie i leczenie chorób neurologicznych i psychicznych. Tymczasem Instytut Psychiatrii i Neurologii popada w długi i zamienia się ruinę, która urąga przebywającym w nim pacjentom.
Osoby chore psychiczne w fatalnych warunkach przetrzymywano w Europie w czasach średniowiecznych, a w ich powikłaniach doszukiwano się ingerencji demonów, czasami mocy boskich, czy anielskich. Jednak Arabowie, którzy skupili się na obserwacjach klinicznych udowodnili, że niesamowite efekty w terapii daje odpowiedzialne, pełne szacunku traktowanie chorych. W Europie skorzystano z ich odkryć, rozpoczynając tym samym tworzenie medycyny psychiatrycznej.
Przy Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie otwarto niedawno nową siedzibę Kliniki Psychiatrii Sądowej z oddziałami o wzmocnionym stopniu zabezpieczenia. To miejsce dla osób niepoczytalnych, dla psychotycznych pacjentów, którzy popełnili przestępstwo. Klinika Psychiatrii Sądowej posiada w nowym budynku 7 tys. m kw. Powierzchni. W środku obiektu znajdują sale gimnastyczne, siłownie, korty tenisowe, a przede wszystkim jednoosobowe sale z łazienkami. Jest to szokujące, kiedy porówna się to ze znajdującymi w sąsiednim budynku wieloosobowymi salami pełnymi pacjentów. Ze starymi, nieszczelnymi oknami oraz grzybem na ścianach i suficie.
Na pewno ściśniętym wcześniej w baraku pacjentom Kliniki Psychiatrii Sądowej należał się nowy budynek. Jednak standardy, jakie spełnia obecny obiekt w przerażający sposób udowadniają, że w zbiurokratyzowanym systemie nie ma miejsca dla pacjenta. Klinika Psychiatrii Sądowej zapewne spełnia obecnie wszelkie standardy europejskie dotyczące leczenia chorych psychicznie. Jednocześnie Instytut Psychiatrii i Neurologii nie spełnia ani standardów europejskich, ani jakichkolwiek innych. Nie było to jednak zmartwieniem urzędników, którzy bez jakiejkolwiek głębszej refleksji rozdysponowali 35 milionów złotych z kieszeni podatników.
Niszczejący budynek Instytutu Psychiatrii i Neurologii jest świadectwem poważnych problemów niedofinansowanej placówki służby zdrowia. Planowane są zwolnienia pracowników, likwidowane są poradnie, ogranicza się grupy terapeutyczne w oddziałach nerwic.
Z przeprowadzonych inspekcji wynika, że połowa skontrolowanych oddziałów psychiatrycznych jest zaniedbana i przepełniona, 70 proc. szpitalnych sal nie spełniało wymogów leczenia psychiatrycznego. Połowa oddziałów jest zaniedbana. Ich ściany są zniszczone i brudne, okna stare i nieszczelne, a w toaletach oddziałowych brakuje papieru toaletowego. W połowie oddziałów warunki pogarszają łóżka-dostawki, chociaż pozostałe łóżka już przed wstawieniem dostawek nie są dostępne dla personelu z trzech stron, a odstępy pomiędzy łóżkami nie zapewniały personelowi swobodnego dostępu do pacjentów.
Na filmie dla kanału MedPlaneta TV o warunkach panujących w Instytucie Psychiatrii i Neurologii opowiadają: specjalista psychiatra - Rodryg Reszczyński, specjalista psychiatra Kama Katarasińska - Pierzgalska oraz specjalista psychiatra - Adam Woźniak.
niedziela, 29 września 2013
Beton komórkowy dla ściany zewnętrznej
Pragniemy własnej przestrzeni, własnego wymarzonego domu jednorodzinnego. Tymczasem każdy centymetr przestrzeni ma swoją, coraz wyższą wartość. Dlatego ściana jednowarstwowa spełnia wszystkie kryteria, jakich oczekujemy od ścian zewnętrznych. Warunkiem jest użycie do jej wzniesienia odpowiedniego materiału budowlanego.
Jaki materiał na ścianę zewnętrzną jednowarstwową? Popularnym, zdrowym i skutecznym materiałem do wznoszenia ścian jednowarstwowych jest beton komórkowy. Tutaj uwaga - beton komórkowy to nie jest klasyczny beton!
Beton komórkowy, znany na rynku w postaci bloczków Ytong jest bardzo popularnym materiałem budowlanym. Beton komórkowy to rodzaj lekkiego betonu produkowanego w procesie wprowadzenia gazu. Gazem używanym w produkcji jest na ogół powietrze, pompowane pod odpowiednim ciśnieniem do plastycznej mieszanki cementowej. W mieszance powstają wówczas jednorodne pory, zwane komórkami.
Do produkcji betonu komórkowego wykorzystywane są dwie metody wprowadzania powietrza: przez reakcję chemiczną – najczęściej proszek aluminiowy wprowadzony do cementu (gazobeton) lub przez dodanie do mieszanki czynnika pianotwórczego, który wprowadza pęcherzyki podczas mieszania przy dużej prędkości (pianobeton).
Beton komórkowy ma już swoją historię w branży budowlanej. Początek rozwoju produkcji betonu komórkowego na potrzeby branży budowlanej to okres końca XIX wieku. Już wtedy celem produkowania betonu komórkowego było wytwarzanie dużych ilości sztucznego kamienia budowlanego. Beton komórkowy spełniał kryteria materiału budowlanego posiadającego dobrą jakość i wykonanego z naturalnych surowców, takich jak piasek kwarcowy i spoiwo wapienne.
Po Pierwszej Wojnie Światowej szwedzcy naukowcy zaangażowali swój potencjał w poszukiwanie nowego materiału budowlanego. W Szwecji po Pierwszej Wojnie Światowej pojawiły się kryzysowe niedobory energii. Szwecja nie dysponowała własnymi zasobami energii, więc rząd zaostrzył wymogi dotyczące właściwości termicznych materiałów budowlanych. Poszukiwane były produkty o wysokiej izolacji termicznej oraz niewielkim koszcie energii potrzebnej do produkcji. Oczekiwano też, że nowy materiał budowlany nie będzie się rozkładał oraz będzie niepalny i łatwy w obróbce. Tak narodził się beton komórkowy Ytong.
Popularność tego materiału budowlanego spowodowała, że technologia wytwarzania bloczków z betonu komórkowego Ytong opatentowana została w 1924 przez jego twórcę, czyli szwedzkiego naukowca Axela Erikssona. Beton komórkowy Ytong był pierwszym na świecie opatentowanym materiałem budowlanym. Jak się okazało, rynek oczekiwał takich rozwiązań - specjalistycznego materiału budowlanego dedykowanego budownictwu jednorodzinnemu. Dlatego na skalę przemysłową bloczki Ytong zaczęto produkować już w 1929. Proces produkcji nieprzerwanie trwa do naszych czasów.
Beton komórkowy YTONG łączy w sobie dwie cechy, bardzo ważne dla współczesnego budownictwa mieszkaniowego. Jest to wytrzymałość i izolacyjność termiczna.
Jaki materiał na ścianę zewnętrzną jednowarstwową? Popularnym, zdrowym i skutecznym materiałem do wznoszenia ścian jednowarstwowych jest beton komórkowy. Tutaj uwaga - beton komórkowy to nie jest klasyczny beton!
Beton komórkowy, znany na rynku w postaci bloczków Ytong jest bardzo popularnym materiałem budowlanym. Beton komórkowy to rodzaj lekkiego betonu produkowanego w procesie wprowadzenia gazu. Gazem używanym w produkcji jest na ogół powietrze, pompowane pod odpowiednim ciśnieniem do plastycznej mieszanki cementowej. W mieszance powstają wówczas jednorodne pory, zwane komórkami.
Do produkcji betonu komórkowego wykorzystywane są dwie metody wprowadzania powietrza: przez reakcję chemiczną – najczęściej proszek aluminiowy wprowadzony do cementu (gazobeton) lub przez dodanie do mieszanki czynnika pianotwórczego, który wprowadza pęcherzyki podczas mieszania przy dużej prędkości (pianobeton).
Beton komórkowy ma już swoją historię w branży budowlanej. Początek rozwoju produkcji betonu komórkowego na potrzeby branży budowlanej to okres końca XIX wieku. Już wtedy celem produkowania betonu komórkowego było wytwarzanie dużych ilości sztucznego kamienia budowlanego. Beton komórkowy spełniał kryteria materiału budowlanego posiadającego dobrą jakość i wykonanego z naturalnych surowców, takich jak piasek kwarcowy i spoiwo wapienne.
Po Pierwszej Wojnie Światowej szwedzcy naukowcy zaangażowali swój potencjał w poszukiwanie nowego materiału budowlanego. W Szwecji po Pierwszej Wojnie Światowej pojawiły się kryzysowe niedobory energii. Szwecja nie dysponowała własnymi zasobami energii, więc rząd zaostrzył wymogi dotyczące właściwości termicznych materiałów budowlanych. Poszukiwane były produkty o wysokiej izolacji termicznej oraz niewielkim koszcie energii potrzebnej do produkcji. Oczekiwano też, że nowy materiał budowlany nie będzie się rozkładał oraz będzie niepalny i łatwy w obróbce. Tak narodził się beton komórkowy Ytong.
Popularność tego materiału budowlanego spowodowała, że technologia wytwarzania bloczków z betonu komórkowego Ytong opatentowana została w 1924 przez jego twórcę, czyli szwedzkiego naukowca Axela Erikssona. Beton komórkowy Ytong był pierwszym na świecie opatentowanym materiałem budowlanym. Jak się okazało, rynek oczekiwał takich rozwiązań - specjalistycznego materiału budowlanego dedykowanego budownictwu jednorodzinnemu. Dlatego na skalę przemysłową bloczki Ytong zaczęto produkować już w 1929. Proces produkcji nieprzerwanie trwa do naszych czasów.
Beton komórkowy YTONG łączy w sobie dwie cechy, bardzo ważne dla współczesnego budownictwa mieszkaniowego. Jest to wytrzymałość i izolacyjność termiczna.
środa, 18 września 2013
Warszawa nadal w budowie
Przestrzeń miejska wzbudza zainteresowanie coraz większe. Miasta zagęszczają się i rozrastają. Bo współczesne miasto to zarazem wygoda oraz funkcjonalność, jak również zagrożenie dla zdrowia fizycznego i psychicznego człowieka. Pochylamy się nad miastem coraz uważniej.
Zawód: Architekt przypomina, że WARSZAWA po raz piąty W BUDOWIE. Bo Warszawa to miasto, w którym jest jeszcze wiele do zaprojektowania.
Dla władz to niekończąca się historia problemów z planowaniem przestrzeni miejskiej, a dla mieszkańców – trudny obiekt codziennego użytku. Warszawa ma za sobą dramatyczną przeszłość, pełną architektonicznych zerwań i zapaści. W jej budowaniu często zawodziła logika, a nowe rozwiązania okazywały się nietrafione lub niefunkcjonalne. Porwana, miejscami nielogiczna tkanka miejska rodzi liczne wyzwania – musimy się nauczyć, jak się w niej odnaleźć i poczuć dobrze.
Bohaterami tegorocznej edycji zatytułowanej „Zawód: Architekt” są architekci, a tematem ich role społeczne oraz wpływ na wygląd i funkcjonalność współczesnego miasta. Architekci od początku byli współtwórcami oraz ważnymi odbiorcami WARSZAWY W BUDOWIE, ale tym razem to właśnie ich praca zostanie poddana dyskusji.
Organizatorzy festiwalu chcą się również przyjrzeć etycznym dylematom nieodłącznie związanym z uprawianiem zawodu architekta na wolnym rynku.
Współorganizatorem festiwalu jest Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, którego działalność od założenia w 1936 roku budziła żywe zainteresowanie – i podobnie jak festiwal – była skierowana przede wszystkim do mieszkańców.
Budynki Muzeum, znajdujące się przy Rynku Starego Miasta, uległy prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek bombardowań lotniczych i ostrzału artyleryjskiego w 1944 roku. Ze zniszczeń wojennych ocalało jedynie 105 eksponatów. Po ponad półwieczu muzeum jest ponownie „niezamieszkane” - wszystkie zbiory sukcesywnie opuszczają siedzibę główną aby za trzy lata powrócić do zmodernizowanych wnętrz z nową ekspozycją stałą.
WARSZAWA W BUDOWIE chce być festiwalem praktycznym i wspólnie z uczestnikami tworzyć instrukcję obsługi stolicy. Program został zaprojektowany w taki sposób, by nie tylko udostępniać wiedzę, ale też wskazywać sposoby jej wykorzystania oraz podnosić jakość miejskiego życia. Ma zachęcać do aktywnego uczestnictwa w życiu Warszawy oraz do zabierania głosu w ważnych dla jego przestrzeni sprawach. Dzięki czemu w nowym świetle będzie można zobaczyć problemy własnej ulicy czy wspólnoty mieszkaniowej.
Zawód: Architekt przypomina, że WARSZAWA po raz piąty W BUDOWIE. Bo Warszawa to miasto, w którym jest jeszcze wiele do zaprojektowania.
Dla władz to niekończąca się historia problemów z planowaniem przestrzeni miejskiej, a dla mieszkańców – trudny obiekt codziennego użytku. Warszawa ma za sobą dramatyczną przeszłość, pełną architektonicznych zerwań i zapaści. W jej budowaniu często zawodziła logika, a nowe rozwiązania okazywały się nietrafione lub niefunkcjonalne. Porwana, miejscami nielogiczna tkanka miejska rodzi liczne wyzwania – musimy się nauczyć, jak się w niej odnaleźć i poczuć dobrze.
 |
| Metropolitan Warszawa |
Bohaterami tegorocznej edycji zatytułowanej „Zawód: Architekt” są architekci, a tematem ich role społeczne oraz wpływ na wygląd i funkcjonalność współczesnego miasta. Architekci od początku byli współtwórcami oraz ważnymi odbiorcami WARSZAWY W BUDOWIE, ale tym razem to właśnie ich praca zostanie poddana dyskusji.
Organizatorzy festiwalu chcą się również przyjrzeć etycznym dylematom nieodłącznie związanym z uprawianiem zawodu architekta na wolnym rynku.
Współorganizatorem festiwalu jest Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, którego działalność od założenia w 1936 roku budziła żywe zainteresowanie – i podobnie jak festiwal – była skierowana przede wszystkim do mieszkańców.
Budynki Muzeum, znajdujące się przy Rynku Starego Miasta, uległy prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek bombardowań lotniczych i ostrzału artyleryjskiego w 1944 roku. Ze zniszczeń wojennych ocalało jedynie 105 eksponatów. Po ponad półwieczu muzeum jest ponownie „niezamieszkane” - wszystkie zbiory sukcesywnie opuszczają siedzibę główną aby za trzy lata powrócić do zmodernizowanych wnętrz z nową ekspozycją stałą.
WARSZAWA W BUDOWIE chce być festiwalem praktycznym i wspólnie z uczestnikami tworzyć instrukcję obsługi stolicy. Program został zaprojektowany w taki sposób, by nie tylko udostępniać wiedzę, ale też wskazywać sposoby jej wykorzystania oraz podnosić jakość miejskiego życia. Ma zachęcać do aktywnego uczestnictwa w życiu Warszawy oraz do zabierania głosu w ważnych dla jego przestrzeni sprawach. Dzięki czemu w nowym świetle będzie można zobaczyć problemy własnej ulicy czy wspólnoty mieszkaniowej.
wtorek, 30 lipca 2013
Park Miejski w Zakopanem
Miasta, miasteczka, a także wsie coraz częściej dbają o swój wygląd. Dobrze zaplanowana i zagospodarowana przestrzeń publiczna to ważny element urbanistyczny. Wpływa na integrację mieszkańców, ich utożsamianie się z miejscem pochodzenia, a jednocześnie pełni funkcję reprezentacyjną, decydując o prestiżu miasta. Przestrzeń publiczna wpływa również na atrakcyjność turystyczną danej okolicy.
W Zakopanem rewitalizowany jest Park Miejski wraz z przylegającym Placem Niepodległości. Atrakcją o szczególnym charakterze będzie amfiteatr, przy budowie którego zastosowano nowatorską technologię ocieplenia od wewnątrz płytami Multipor.
Miasto Zakopane od lat stara się dbać o swój prestiż. Miasto jest w Polsce największym miejskim ośrodkiem w bezpośrednim otoczeniu Tatr, a przez to ważnym ośrodkiem sportów zimowych i zimowej turystyki. Zakopane od dawna nazywane jest nieformalnie zimową stolicą Polski. Tak więc rewitalizacja Parku Miejskiego przeprowadzana jest ze szczególną uwagą i dbałością o każdy element prac.
Rewitalizacja Parku Miejskiego im. Józefa Piłsudskiego zakłada użytkowy charakter parku, w którym miejsca do rekreacji, wypoczynku i zabawy zaplanowano dla mieszkańców i turystów w różnym wieku i o różnorodnych zainteresowaniach. W parku znajdą się place zabaw dla dzieci, kort tenisowy, boiska do gry w koszykówkę i siatkówkę, wydzielone i nie kolidujące z pieszymi ścieżki rowerowe oraz bowl skatepark i potok. Miejscem szczególnym przeznaczonym na spotkania oraz działania artystyczne będzie Ogród Sztuki z możliwością realizowania wystaw plenerowych oraz amfiteatrem zbudowanym według projektu architekta Sławomira Florkiewicza z krakowskiej pracowni Tektonika Architekci.
Konstrukcja amfiteatru wykonana jest z żelbetu pozwalającego na dużą swobodę w kształtowaniu architektonicznej formy budynków.
- Założeniem projektu było stworzenie uniwersalnego i trwałego obiektu, który kształtem, gabarytami oraz swoim wyglądem będzie wpisywał się w przestrzeń parku – mówi arch. Sławomir Florkiewicz, prezes zarządu Tektonika Architekci.
We wnętrzu amfiteatru znajdują się pomieszczenia użytkowe wydzielone ścianami zbudowanymi z wapienno-piaskowych bloczków Silka. Dzięki wysokiej gęstości jest ona niezwykle wytrzymała, ma bardzo dobrą izolacyjność akustyczną i zdolność akumulacji ciepła. Jednakże ze względu na to, iż wnętrza będą ogrzewane, a zewnętrzna powierzchnia muszli koncertowej, zgodnie z projektem, powinna zachować surowy charakter, ściany zostały docieplone od wewnątrz płytami mineralnymi Multipor grubości 12 cm. Za użyciem tego materiału przemawiały jego właściwości techniczne, takie jak dobra izolacyjność termiczna, a przede wszystkim łatwość obróbki, co jest niezmiernie ważne w przypadku ścian o nietypowym, zwłaszcza łukowym kształcie. Płyty izolacyjne Multipor można bowiem ciąć na dowolnej wielkości kawałki i formować zgodnie z potrzebami. Nie jest też ważny kierunek układania, ponieważ Multipor to materiał jednorodny. Dzięki wysokiej paroprzepuszczalności, zapobiega gromadzeniu się wilgoci, a w konsekwencji powstawaniu grzybów i pleśni. Te walory płyt izolacyjnych wpływają na tempo wykonywania prac izolacyjnych, co w przypadku każdej inwestycji ma ogromne znaczenie. Stosując bloczki Silka i ocieplenie od wewnątrz z płyt Multipor uzyskano wytrzymałą ścianę o wysokich parametrach izolacyjności termicznej.
Multipor doskonale też pasuje do żelbetowej konstrukcji, ponieważ podobnie jak on ma dobrą odporność ogniową (klasa niepalności A1). W przypadku budynków użyteczności publicznej jest to szczególnie ważne, ponieważ zapewnia bezpieczeństwo ogniowe i wpływa na spełnienie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
- Zaletą mineralnych płyt izolacyjnych Multipor jest wszechstronność ich stosowania - można ich używać w budynkach zabytkowych, współczesnych i w obiektach, którym postawione są konkretne wymagania architektoniczne lub techniczne. Multipor to również jeden z nielicznych materiałów, który pozwala uzyskać lepsze parametry cieplne wszędzie tam, gdzie zastosowanie izolacji zewnętrznej jest ograniczone – podsumowuje Marcin Komenda, doradca techniczny Xella Polska.
Rewitalizacja Parku Miejskiego w Zakopanem dobiega końca. Park będzie atrakcyjnym miejscem spotkań i rekreacji dla mieszkańców, a także odwiedzających miasto turystów. Wyjątkowe znaczenie będzie miał amfiteatr, który rozszerzy ofertę kulturalną miasta, a w przyszłości wpisze się na stałe w kalendarz imprez w Zakopanem.
Więcej informacji o ociepleniu od wewnątrz przy zastosowaniu płyt Multipor znajduje się na stronie www.ocieplenieodwewnatrz.pl
W Zakopanem rewitalizowany jest Park Miejski wraz z przylegającym Placem Niepodległości. Atrakcją o szczególnym charakterze będzie amfiteatr, przy budowie którego zastosowano nowatorską technologię ocieplenia od wewnątrz płytami Multipor.
Miasto Zakopane od lat stara się dbać o swój prestiż. Miasto jest w Polsce największym miejskim ośrodkiem w bezpośrednim otoczeniu Tatr, a przez to ważnym ośrodkiem sportów zimowych i zimowej turystyki. Zakopane od dawna nazywane jest nieformalnie zimową stolicą Polski. Tak więc rewitalizacja Parku Miejskiego przeprowadzana jest ze szczególną uwagą i dbałością o każdy element prac.
Rewitalizacja Parku Miejskiego im. Józefa Piłsudskiego zakłada użytkowy charakter parku, w którym miejsca do rekreacji, wypoczynku i zabawy zaplanowano dla mieszkańców i turystów w różnym wieku i o różnorodnych zainteresowaniach. W parku znajdą się place zabaw dla dzieci, kort tenisowy, boiska do gry w koszykówkę i siatkówkę, wydzielone i nie kolidujące z pieszymi ścieżki rowerowe oraz bowl skatepark i potok. Miejscem szczególnym przeznaczonym na spotkania oraz działania artystyczne będzie Ogród Sztuki z możliwością realizowania wystaw plenerowych oraz amfiteatrem zbudowanym według projektu architekta Sławomira Florkiewicza z krakowskiej pracowni Tektonika Architekci.
Konstrukcja amfiteatru wykonana jest z żelbetu pozwalającego na dużą swobodę w kształtowaniu architektonicznej formy budynków.
- Założeniem projektu było stworzenie uniwersalnego i trwałego obiektu, który kształtem, gabarytami oraz swoim wyglądem będzie wpisywał się w przestrzeń parku – mówi arch. Sławomir Florkiewicz, prezes zarządu Tektonika Architekci.
We wnętrzu amfiteatru znajdują się pomieszczenia użytkowe wydzielone ścianami zbudowanymi z wapienno-piaskowych bloczków Silka. Dzięki wysokiej gęstości jest ona niezwykle wytrzymała, ma bardzo dobrą izolacyjność akustyczną i zdolność akumulacji ciepła. Jednakże ze względu na to, iż wnętrza będą ogrzewane, a zewnętrzna powierzchnia muszli koncertowej, zgodnie z projektem, powinna zachować surowy charakter, ściany zostały docieplone od wewnątrz płytami mineralnymi Multipor grubości 12 cm. Za użyciem tego materiału przemawiały jego właściwości techniczne, takie jak dobra izolacyjność termiczna, a przede wszystkim łatwość obróbki, co jest niezmiernie ważne w przypadku ścian o nietypowym, zwłaszcza łukowym kształcie. Płyty izolacyjne Multipor można bowiem ciąć na dowolnej wielkości kawałki i formować zgodnie z potrzebami. Nie jest też ważny kierunek układania, ponieważ Multipor to materiał jednorodny. Dzięki wysokiej paroprzepuszczalności, zapobiega gromadzeniu się wilgoci, a w konsekwencji powstawaniu grzybów i pleśni. Te walory płyt izolacyjnych wpływają na tempo wykonywania prac izolacyjnych, co w przypadku każdej inwestycji ma ogromne znaczenie. Stosując bloczki Silka i ocieplenie od wewnątrz z płyt Multipor uzyskano wytrzymałą ścianę o wysokich parametrach izolacyjności termicznej.
Multipor doskonale też pasuje do żelbetowej konstrukcji, ponieważ podobnie jak on ma dobrą odporność ogniową (klasa niepalności A1). W przypadku budynków użyteczności publicznej jest to szczególnie ważne, ponieważ zapewnia bezpieczeństwo ogniowe i wpływa na spełnienie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
- Zaletą mineralnych płyt izolacyjnych Multipor jest wszechstronność ich stosowania - można ich używać w budynkach zabytkowych, współczesnych i w obiektach, którym postawione są konkretne wymagania architektoniczne lub techniczne. Multipor to również jeden z nielicznych materiałów, który pozwala uzyskać lepsze parametry cieplne wszędzie tam, gdzie zastosowanie izolacji zewnętrznej jest ograniczone – podsumowuje Marcin Komenda, doradca techniczny Xella Polska.
Rewitalizacja Parku Miejskiego w Zakopanem dobiega końca. Park będzie atrakcyjnym miejscem spotkań i rekreacji dla mieszkańców, a także odwiedzających miasto turystów. Wyjątkowe znaczenie będzie miał amfiteatr, który rozszerzy ofertę kulturalną miasta, a w przyszłości wpisze się na stałe w kalendarz imprez w Zakopanem.
Więcej informacji o ociepleniu od wewnątrz przy zastosowaniu płyt Multipor znajduje się na stronie www.ocieplenieodwewnatrz.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)