W przypadku braku planów miejscowych, przy wydawaniu decyzji o zagospodarowaniu terenu będą uwzględniane założenia polityki miejskiej. Nowe przepisy prawa budowlanego przygotowywane przez Ministerstwo Infrastruktury zaczną obowiązywać już od przyszłego roku.
Nie będą już potrzebne pozwolenia na budowę, ponieważ wszystkie informacje o obiekcie znajdują się w planie miejscowym - wyjaśnia podsekretarz stanu w resorcie infrastruktury Olgierd Dziekoński.
Z tego powodu wniosek inwestora dotyczący zabudowania terenu musi uwzględniać założenia polityki miejskiej, która przewiduje postawienie określonych obiektów.
Plan miejscowy ma być kompromisem pomiędzy deweloperami, inwestorami, właścicielami terenu i osobami mieszkającymi w sąsiedztwie. Ponadto musi on uwzględniać sprawy związane z zasadami ochrony środowiska wynikającymi z przepisów UE.
- W tym kierunku idą zamierzone zmiany ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Chodzi o dopuszczenie mieszkańców do udziału w sporządzaniu planów, tak aby polityka przestrzenna gminy była egzekwowana w procesie inwestycyjnym - wyjaśnia Olgierd Dziekoński.
Zmiany mają pozwolić na uniknięcie późniejszych protestów sąsiadujących z inwestycją osób.
środa, 27 lutego 2008
poniedziałek, 25 lutego 2008
Budowanie YTONG i SILKA - filmy
Po „Budowaniu z YTONGa" Xella Polska przygotowała kolejne dwa filmy instruktażowe: „Budowanie z SILKI" oraz „Budowa w Systemie 20 cm". Oba powstały z myślą o wykonawcach oraz prywatnych inwestorach, którzy chcieliby w przyjazny sposób zapoznać się z zasadami murowania w białej technologii.
Zainteresowani znajdą tam odpowiedzi na pytanie jak i z czego budować oraz jak powinny przebiegać poszczególne etapy budowy. Dowiedzą się, jakich materiałów użyć do budowy ścian - w zależności od ich przeznaczenia, a także, w jaki sposób wykorzystać mocne strony SILKI i YTONGa, aby ułatwić proces wykonawczy.
Autorzy filmu „Budowanie z SILKI", oprócz zaprezentowania zalet bloków SILKA, dokładnie przedstawiają poszczególne etapy budowania domu z tego materiału (ściana fundamentowa, poszczególne warstwy, narożniki, ścianki działowe, nadproża, kanały elektryczne).
Powstanie idei Systemu 20 cm było możliwe dzięki dokładności wymiarowej produktów SILKA i YTONG oraz ich jednakowej modularnej wysokości. Film „Budowa w Systemie 20 cm" pokazuje, jak System 20 cm, wykorzystując najlepsze cechy produktów obu marek, pozwala stworzyć dom dostosowany do potrzeb przyszłych mieszkańców. Połączenie mocnych stron SILKI i YTONGa daje bowiem możliwość zoptymalizowania parametrów ścian, w zależności od ich przeznaczenia. Autorzy filmu, krok po kroku, prezentują poszczególne etapy budowy (wykopy i fundamenty, ściana fundamentowa, ściany zewnętrzne - zarówno z YTONGa, jak i z SILKI; zbrojenia pod okna, narożniki w ścianach z bloków SILKA, ścianki działowe, nadproża, stropy, ściana kolankowa i ściana szczytowa oraz instalacje elektryczne).
Filmy instruktażowe pokazujące, w jaki sposób wykonać daną czynność, stają się w obecnych czasach bardzo ważnym narzędziem prezentującym produkt, pomysł, ideę - mówi Robert Janiak, Product Manager Xella Polska. - W dobie powszechnego dostępu do Internetu i coraz szybszych łączy, obraz stanowi najszybszą i najłatwiejszą formę przekazu. Dodatkową zaletą filmów są konieczne uproszczenia i filtrowanie informacji. Oglądając film instruktażowy mamy pewność, że zobaczymy wszystko to, co najważniejsze. Dopiero, kiedy zainteresuje nas konkretny szczegół, możemy zapoznać się z pełnymi danymi w instrukcji drukowanej - podsumowuje Robert Janiak.
Filmy można nabyć odpłatnie, składając zamówienie. Zwiastuny poszczególnych odcinków oraz szczegóły znajdują się na stronach:
„Budowanie z SILKI": http://www.xella.pl/html/pol/pl/7216.php
„Budowa w Systemie 20 cm": http://www.xella.pl/html/pol/pl/7220.php
„Budowanie z YTONGa": http://www.xella.pl/html/pol/pl/6726.php
Zainteresowani znajdą tam odpowiedzi na pytanie jak i z czego budować oraz jak powinny przebiegać poszczególne etapy budowy. Dowiedzą się, jakich materiałów użyć do budowy ścian - w zależności od ich przeznaczenia, a także, w jaki sposób wykorzystać mocne strony SILKI i YTONGa, aby ułatwić proces wykonawczy.
Autorzy filmu „Budowanie z SILKI", oprócz zaprezentowania zalet bloków SILKA, dokładnie przedstawiają poszczególne etapy budowania domu z tego materiału (ściana fundamentowa, poszczególne warstwy, narożniki, ścianki działowe, nadproża, kanały elektryczne).
Powstanie idei Systemu 20 cm było możliwe dzięki dokładności wymiarowej produktów SILKA i YTONG oraz ich jednakowej modularnej wysokości. Film „Budowa w Systemie 20 cm" pokazuje, jak System 20 cm, wykorzystując najlepsze cechy produktów obu marek, pozwala stworzyć dom dostosowany do potrzeb przyszłych mieszkańców. Połączenie mocnych stron SILKI i YTONGa daje bowiem możliwość zoptymalizowania parametrów ścian, w zależności od ich przeznaczenia. Autorzy filmu, krok po kroku, prezentują poszczególne etapy budowy (wykopy i fundamenty, ściana fundamentowa, ściany zewnętrzne - zarówno z YTONGa, jak i z SILKI; zbrojenia pod okna, narożniki w ścianach z bloków SILKA, ścianki działowe, nadproża, stropy, ściana kolankowa i ściana szczytowa oraz instalacje elektryczne).
Filmy instruktażowe pokazujące, w jaki sposób wykonać daną czynność, stają się w obecnych czasach bardzo ważnym narzędziem prezentującym produkt, pomysł, ideę - mówi Robert Janiak, Product Manager Xella Polska. - W dobie powszechnego dostępu do Internetu i coraz szybszych łączy, obraz stanowi najszybszą i najłatwiejszą formę przekazu. Dodatkową zaletą filmów są konieczne uproszczenia i filtrowanie informacji. Oglądając film instruktażowy mamy pewność, że zobaczymy wszystko to, co najważniejsze. Dopiero, kiedy zainteresuje nas konkretny szczegół, możemy zapoznać się z pełnymi danymi w instrukcji drukowanej - podsumowuje Robert Janiak.
Filmy można nabyć odpłatnie, składając zamówienie. Zwiastuny poszczególnych odcinków oraz szczegóły znajdują się na stronach:
„Budowanie z SILKI": http://www.xella.pl/html/pol/pl/7216.php
„Budowa w Systemie 20 cm": http://www.xella.pl/html/pol/pl/7220.php
„Budowanie z YTONGa": http://www.xella.pl/html/pol/pl/6726.php
piątek, 22 lutego 2008
Dom autonomiczny
Dom autonomiczny, jest to rozwinięcie idei domu pasywnego. Budynek taki nie potrzebuje zewnętrznej infrastruktury. Nie korzysta z energii dostarczanej z zewnątrz energii elektrycznej, wody i nie zdaje ścieków i nie korzysta z kanalizacji burzowej. Według zwolenników tego rozwiązania dom autonomiczny ma minimalny wpływ na środowisko.
Budynek, czy też dom autonomiczny to budynek, który został zaprojektowany i zbudowany w taki sposób, aby był w stanie funkcjonować niezależnie od zewnętrznej infrastruktury. Powinien on być niezależny od dostaw energii elektrycznej i wody z zewnątrz oraz nie wymagać odbierania ścieków i kanalizacji burzowej.
Wybudowanie takiego obiektu wiąże się z dużymi kosztami, jednak zaletami takiego rozwiązania są minimalny wpływ budynku na środowisko, niskie koszty utrzymania i większe bezpieczeństwo (niezależność od dostaw z zewnątrz, co ma znaczenie w przypadku kataklizmów wojen czy rozruchów). Szacuje się, że za taką samą kwotę, jak budynek w technologii tradycyjnej, możemy postawic dom autonomiczny o 25% mniejszy.
W praktyce uniezależnienie budynku od wszelkich dostaw z zewnątrz jest tak trudne, że prawie niemożliwe. Dotyczy to na przykład dostaw żywności. Aby taki dom nie ingerował zbytnio w życie jego mieszkańców w praktyce konieczne staje się mniej skrajne podejście do niezależności na rzecz wzrostu komfortu.
Z technicznego punktu widzenia dom autonomiczny jest podobny do domu pasywnego. Powinien zużywać jak najmniej energii do celów grzewczych i pozostałych związanych z utrzymaniem budynku. Domy autonomiczne korzystają z ogrzewania przy pomocy systemów solarnych, posiadają specjalnie skonstruowane okna i pozostałe otwory, aby zminimalizować straty energii. Poza ogrzewaniem energia słoneczna służy pozyskiwaniu energii elektrycznej, która następnie magazynowana jest w akumulatorach. W okolicach domu zlokalizowana jest przydomowa oczyszczalnia ścieków.
Źródłem wody dla budynku autonomicznego jest zazwyczaj studnia. Możliwe jest jednak także zbieranie i użytkowanie wody deszczowej. Wodę zanieczyszczoną myciem naczyń, praniem, kąpielami możemy z powodzeniem użyć do spłukiwania toalet, podlewania ogrodów czy trawników. Takie rozwiązania pozwalające na powtórne wykorzystanie wody umożliwiają redukcję zużycia wody nawet o połowę. Stosowanym również rozwiązaniem jest montowanie pisuarów i toalet, które nie wymagają spłukiwania.
Zbieranie wody deszczowej wymaga zastosowania odpowiedniej pojemności zbiornika (już od 10 m3, a zazwyczaj 30 m3) do magazynowania zasobów. Dla przeciętnego domu zbieranie wody z jego dachu zaspokaja potrzeby na deszczówkę.
Ścieki w budynkach autonomicznych są oczyszczane przy pomocy przydomowych oczyszczalni, gdzie na dnie zbiornika beztlenowo fermentują zanieczyszczenia, a następnie są rozprowadzane po działce i rozsączane na przykład pod trawnikiem.
Osady ze ścieków są następnie spalane. Pozostały po tym procesie popioły stanowią tylko 10% początkowej objętości.
Kanalizacja burzowa w domach autonomicznych jest rozwiązywana poprzez rozprowadzenie nadmiaru wody a następnie roztrenowanie jej.
Dużym problemem w domach autonomicznych jest pozyskanie odpowiedniej ilości energii elektrycznej. Z tego właśnie powodu należy tak zaprojektować i wyposażyć dom, aby zużycie tej energii było jak najmniejsze. Na dachach domów wbudowywać można ogniwa fotowoltaiczne.
Gdy natężenie światła w danym regionie jest niewielkie możliwe jest wykorzystanie do produkcji energii elektrycznej siły wiatru. Już niewielka turbina wiatrowa o średnicy wirnika 5 m wystarcza do zaspokojenia potrzeb energetycznych takiego domu. W Polsce dla większości lokalizacji użycie turbin wiatrowych mija się z celem. Niewykorzystaną energię elektryczną (noc) należy gromadzić w bateriach akumulatorów.
Dom autonomiczny musi korzystać z ogrzewania pasywnego. Dzięki wyposażeniu w nowoczesne energooszczędne okna oraz konstrukcję i umiejscowienie, które sprzyjają nagrzewaniu przez promienie słoneczne możliwe jest zminimalizowanie energii potrzebnej do ogrzania budynku. Do ogrzewania, tak jak w domu pasywnym może służyć energia słoneczna pochodząca z kolektorów czy też pompa ciepła.
Więcej informacji o domach autonomicznych na serwisie TermoDom.pl.
Budynek, czy też dom autonomiczny to budynek, który został zaprojektowany i zbudowany w taki sposób, aby był w stanie funkcjonować niezależnie od zewnętrznej infrastruktury. Powinien on być niezależny od dostaw energii elektrycznej i wody z zewnątrz oraz nie wymagać odbierania ścieków i kanalizacji burzowej.
Wybudowanie takiego obiektu wiąże się z dużymi kosztami, jednak zaletami takiego rozwiązania są minimalny wpływ budynku na środowisko, niskie koszty utrzymania i większe bezpieczeństwo (niezależność od dostaw z zewnątrz, co ma znaczenie w przypadku kataklizmów wojen czy rozruchów). Szacuje się, że za taką samą kwotę, jak budynek w technologii tradycyjnej, możemy postawic dom autonomiczny o 25% mniejszy.
W praktyce uniezależnienie budynku od wszelkich dostaw z zewnątrz jest tak trudne, że prawie niemożliwe. Dotyczy to na przykład dostaw żywności. Aby taki dom nie ingerował zbytnio w życie jego mieszkańców w praktyce konieczne staje się mniej skrajne podejście do niezależności na rzecz wzrostu komfortu.
Z technicznego punktu widzenia dom autonomiczny jest podobny do domu pasywnego. Powinien zużywać jak najmniej energii do celów grzewczych i pozostałych związanych z utrzymaniem budynku. Domy autonomiczne korzystają z ogrzewania przy pomocy systemów solarnych, posiadają specjalnie skonstruowane okna i pozostałe otwory, aby zminimalizować straty energii. Poza ogrzewaniem energia słoneczna służy pozyskiwaniu energii elektrycznej, która następnie magazynowana jest w akumulatorach. W okolicach domu zlokalizowana jest przydomowa oczyszczalnia ścieków.
Źródłem wody dla budynku autonomicznego jest zazwyczaj studnia. Możliwe jest jednak także zbieranie i użytkowanie wody deszczowej. Wodę zanieczyszczoną myciem naczyń, praniem, kąpielami możemy z powodzeniem użyć do spłukiwania toalet, podlewania ogrodów czy trawników. Takie rozwiązania pozwalające na powtórne wykorzystanie wody umożliwiają redukcję zużycia wody nawet o połowę. Stosowanym również rozwiązaniem jest montowanie pisuarów i toalet, które nie wymagają spłukiwania.
Zbieranie wody deszczowej wymaga zastosowania odpowiedniej pojemności zbiornika (już od 10 m3, a zazwyczaj 30 m3) do magazynowania zasobów. Dla przeciętnego domu zbieranie wody z jego dachu zaspokaja potrzeby na deszczówkę.
Ścieki w budynkach autonomicznych są oczyszczane przy pomocy przydomowych oczyszczalni, gdzie na dnie zbiornika beztlenowo fermentują zanieczyszczenia, a następnie są rozprowadzane po działce i rozsączane na przykład pod trawnikiem.
Osady ze ścieków są następnie spalane. Pozostały po tym procesie popioły stanowią tylko 10% początkowej objętości.
Kanalizacja burzowa w domach autonomicznych jest rozwiązywana poprzez rozprowadzenie nadmiaru wody a następnie roztrenowanie jej.
Dużym problemem w domach autonomicznych jest pozyskanie odpowiedniej ilości energii elektrycznej. Z tego właśnie powodu należy tak zaprojektować i wyposażyć dom, aby zużycie tej energii było jak najmniejsze. Na dachach domów wbudowywać można ogniwa fotowoltaiczne.
Gdy natężenie światła w danym regionie jest niewielkie możliwe jest wykorzystanie do produkcji energii elektrycznej siły wiatru. Już niewielka turbina wiatrowa o średnicy wirnika 5 m wystarcza do zaspokojenia potrzeb energetycznych takiego domu. W Polsce dla większości lokalizacji użycie turbin wiatrowych mija się z celem. Niewykorzystaną energię elektryczną (noc) należy gromadzić w bateriach akumulatorów.
Dom autonomiczny musi korzystać z ogrzewania pasywnego. Dzięki wyposażeniu w nowoczesne energooszczędne okna oraz konstrukcję i umiejscowienie, które sprzyjają nagrzewaniu przez promienie słoneczne możliwe jest zminimalizowanie energii potrzebnej do ogrzania budynku. Do ogrzewania, tak jak w domu pasywnym może służyć energia słoneczna pochodząca z kolektorów czy też pompa ciepła.
Więcej informacji o domach autonomicznych na serwisie TermoDom.pl.
poniedziałek, 18 lutego 2008
Konfliktowe nazwy terenów dla warunków zabudowy
Czy nowelizacja Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r dotycząca oznaczeń i nazewnictwa uporządkuje proces inwestycyjny w aktach prawnych?
Nowelizacja Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy zapewne ma na celu uporządkowanie procesu inwestycyjnego w aktach prawnych. Praktyka może być jednak inna, na co wskazuje istniejący konflikt z nazwami terenów, jakie występują w prawie o ochronie środowiska. Jest to bardzo istotne, gdyż decyzje o warunkach zabudowy są ważnym dokumentem dla realizacji każdej inwestycji w konkretnej lokalizacji.
Zgodnie z treścią projektu nowelizacji powyższego rozporządzenia ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo:
* zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,
* zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna,
* zabudowa usługowa,
* zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych,
* zabudowa produkcyjna,
* cmentarze,
* drogi publiczne,
* drogi wewnętrzne,
* obiekty infrastruktury technicznej;
Jak należy zatem klasyfikować w tym kontekście typową zabudowę miejską, gdzie partery służą celom usługowym, a na piętrach mamy mieszkania? Nie jest to ani zabudowa usługowa, ani mieszkalna.
Istotnym problemem zawodowym dla architektów i projektantów jest utrzymywanie braku korelacji między stosowanym nazewnictwem terenów w przepisach o ochronie środowiska a przepisach budowlanych. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska) i Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r.) następująco określają tereny podlegające ochronie akustycznej. Są to tereny przeznaczone:
* pod zabudowę mieszkaniową,
* pod szpitale i domy opieki społecznej,
* pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,
* na cele uzdrowiskowe,
* na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,
* na cele mieszkaniowo-usługowe;
Z kolei w tabelach rozporządzenia Ministra Środowiska dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu mamy następującą klasyfikację terenów, dla których projektant musi spełnić wymagania prawne ochrony środowiska przed nadmiernym hałasem:
* strefa ochronna A uzdrowiska,
* tereny szpitali poza miastem,
* tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,
* tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,
* tereny domów opieki społecznej,
* tereny szpitali w miastach,
* tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego,
* tereny zabudowy zagrodowej,
* tereny rekreacyjno-wypoczynkowe,
* tereny mieszkaniowo-usługowe,
* tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.
Już w jednym rozporządzeniu dotyczącym ochrony środowiska funkcjonują różne nazwy terenów i trudno będzie je skorelować z tymi, jakie się pojawią w przyszłych warunkach zabudowy opracowywanych z nazewnictwem nowelizowanego aktu prawnego. Skąpa ilość nazw w dokumencie opracowywanym przez Ministra Infrastruktury w porównaniu z dalej funkcjonującymi będzie powodować problem z przypisaniem terenu i określeniem dla niego wymagań ochrony przed hałasem środowiska oraz osób w budynku.
Funkcjonujące nazwy, jak podane poniżej, znacznie lepiej opisują możliwości uzyskania odpowiednich warunków akustycznych.
* teren ścisłego centrum,
* teren pod zabudowę usługowo-biurową,
* teren zabudowy biurowej i handlowej,
* tereny poza strefą śródmiejską mieszkalno-usługowe (w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),
* tereny pod zabudowę usługowo-handlową (usługi motoryzacyjne, hotelarskie, parking, w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),
* tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców poza strefą śródmiejską),
* tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców w strefie śródmiejskiej bez zwartej zabudowy mieszkaniowej),
* tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców (w strefie śródmiejskiej).
Problemy z interpretacją terenu i wynikających z tego tytułu wymagań ma coraz więcej inwestorów.
źródło: Fabryka Ciszy, Poznań
Nowelizacja Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy zapewne ma na celu uporządkowanie procesu inwestycyjnego w aktach prawnych. Praktyka może być jednak inna, na co wskazuje istniejący konflikt z nazwami terenów, jakie występują w prawie o ochronie środowiska. Jest to bardzo istotne, gdyż decyzje o warunkach zabudowy są ważnym dokumentem dla realizacji każdej inwestycji w konkretnej lokalizacji.
Zgodnie z treścią projektu nowelizacji powyższego rozporządzenia ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo:
* zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,
* zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna,
* zabudowa usługowa,
* zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych,
* zabudowa produkcyjna,
* cmentarze,
* drogi publiczne,
* drogi wewnętrzne,
* obiekty infrastruktury technicznej;
Jak należy zatem klasyfikować w tym kontekście typową zabudowę miejską, gdzie partery służą celom usługowym, a na piętrach mamy mieszkania? Nie jest to ani zabudowa usługowa, ani mieszkalna.
Istotnym problemem zawodowym dla architektów i projektantów jest utrzymywanie braku korelacji między stosowanym nazewnictwem terenów w przepisach o ochronie środowiska a przepisach budowlanych. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska) i Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r.) następująco określają tereny podlegające ochronie akustycznej. Są to tereny przeznaczone:
* pod zabudowę mieszkaniową,
* pod szpitale i domy opieki społecznej,
* pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,
* na cele uzdrowiskowe,
* na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,
* na cele mieszkaniowo-usługowe;
Z kolei w tabelach rozporządzenia Ministra Środowiska dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu mamy następującą klasyfikację terenów, dla których projektant musi spełnić wymagania prawne ochrony środowiska przed nadmiernym hałasem:
* strefa ochronna A uzdrowiska,
* tereny szpitali poza miastem,
* tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,
* tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,
* tereny domów opieki społecznej,
* tereny szpitali w miastach,
* tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego,
* tereny zabudowy zagrodowej,
* tereny rekreacyjno-wypoczynkowe,
* tereny mieszkaniowo-usługowe,
* tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.
Już w jednym rozporządzeniu dotyczącym ochrony środowiska funkcjonują różne nazwy terenów i trudno będzie je skorelować z tymi, jakie się pojawią w przyszłych warunkach zabudowy opracowywanych z nazewnictwem nowelizowanego aktu prawnego. Skąpa ilość nazw w dokumencie opracowywanym przez Ministra Infrastruktury w porównaniu z dalej funkcjonującymi będzie powodować problem z przypisaniem terenu i określeniem dla niego wymagań ochrony przed hałasem środowiska oraz osób w budynku.
Funkcjonujące nazwy, jak podane poniżej, znacznie lepiej opisują możliwości uzyskania odpowiednich warunków akustycznych.
* teren ścisłego centrum,
* teren pod zabudowę usługowo-biurową,
* teren zabudowy biurowej i handlowej,
* tereny poza strefą śródmiejską mieszkalno-usługowe (w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),
* tereny pod zabudowę usługowo-handlową (usługi motoryzacyjne, hotelarskie, parking, w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),
* tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców poza strefą śródmiejską),
* tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców w strefie śródmiejskiej bez zwartej zabudowy mieszkaniowej),
* tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców (w strefie śródmiejskiej).
Problemy z interpretacją terenu i wynikających z tego tytułu wymagań ma coraz więcej inwestorów.
źródło: Fabryka Ciszy, Poznań
niedziela, 17 lutego 2008
Nowy wygląd TermoDom.pl
Istniejący od ponad roku portal TermoDom.pl przeszedł lifting graficzny. Jest to początek zmian, które zostaną przeprowadzone na serwisie w ciągu najbliższego półrocza. TermoDom.pl jest profesjonalnym portalem redakcyjnym, poświęconym tematyce budownictwa energooszczędnego i pasywnego, jak również szeroko pojętej energooszczędności w naszym najbliższym otoczeniu, czyli w budynkach mieszkalnych, firmach lub budynkach użyteczności publicznej.
Portal TermoDom.pl jest jednym z najmłodszych portali branżowych, ale ma bardzo wysoki przyrost unikalnych użytkowników (cookies). Spowodowane jest to szeroką formułą prezentowanych informacji – z docierających do redakcji portalu maili i telefonów wynika, że czytelnikami serwisu są nie tylko architekci, konstruktorzy budowlani, deweloperzy, pracownicy spółdzielni mieszkaniowych i inni specjaliści branż budowlanej, ale również potencjalni inwestorzy oraz mieszkańcy domów jednorodzinnych i wielorodzinnych, coraz częściej wyczuleni na problemy energetyczne.
Jedną z przyczyn rosnącego zainteresowania serwisem TermoDom.pl jest zbliżający się moment wdrożenia w naszym kraju Dyrektywy EPBD (the Energy Performance of Buildings Directive) Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, z 16 grudnia 2002 r., dotyczącej jakości energetycznej budynków. Zobowiązuje ona kraje Unii Europejskiej do przyjęcia stosownych aktów prawnych, przepisów wykonawczych i koniecznych środków administracyjnych. Jej głównym celem jest stymulowanie poprawy jakości energetycznej budynków we Wspólnocie, z uwzględnieniem miejscowych warunków klimatycznych, warunków użytkowania i oceny opłacalności.
Oznacza to, że nasze domy będą posiadać paszporty energetyczne, czy też certyfikaty energetyczne. Kupując dom lub mieszkanie dowiemy się z niego, jak obiekt został przygotowany do utrzymania w nim przyjaznej dla mieszkańców temperatury – zarówno zimą, jak i latem, a więc poznamy koszty jego energetycznej eksploatacji. Szczegółowe informacje na temat audytów energetycznych i wdrażania Dyrektywy EPBD – na portalu TermoDom.pl.
Portal TermoDom.pl jest jednym z najmłodszych portali branżowych, ale ma bardzo wysoki przyrost unikalnych użytkowników (cookies). Spowodowane jest to szeroką formułą prezentowanych informacji – z docierających do redakcji portalu maili i telefonów wynika, że czytelnikami serwisu są nie tylko architekci, konstruktorzy budowlani, deweloperzy, pracownicy spółdzielni mieszkaniowych i inni specjaliści branż budowlanej, ale również potencjalni inwestorzy oraz mieszkańcy domów jednorodzinnych i wielorodzinnych, coraz częściej wyczuleni na problemy energetyczne.
Jedną z przyczyn rosnącego zainteresowania serwisem TermoDom.pl jest zbliżający się moment wdrożenia w naszym kraju Dyrektywy EPBD (the Energy Performance of Buildings Directive) Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, z 16 grudnia 2002 r., dotyczącej jakości energetycznej budynków. Zobowiązuje ona kraje Unii Europejskiej do przyjęcia stosownych aktów prawnych, przepisów wykonawczych i koniecznych środków administracyjnych. Jej głównym celem jest stymulowanie poprawy jakości energetycznej budynków we Wspólnocie, z uwzględnieniem miejscowych warunków klimatycznych, warunków użytkowania i oceny opłacalności.
Oznacza to, że nasze domy będą posiadać paszporty energetyczne, czy też certyfikaty energetyczne. Kupując dom lub mieszkanie dowiemy się z niego, jak obiekt został przygotowany do utrzymania w nim przyjaznej dla mieszkańców temperatury – zarówno zimą, jak i latem, a więc poznamy koszty jego energetycznej eksploatacji. Szczegółowe informacje na temat audytów energetycznych i wdrażania Dyrektywy EPBD – na portalu TermoDom.pl.
piątek, 15 lutego 2008
YTONG jedną z najlepszych marek budowlanych
YTONG firmy Xella zdobył pierwsze wyróżnienie w kategorii materiały wznoszeniowe w rankingu Budowlana Marka Roku 2007. Badania przeprowadzono wśród wykonawców, którzy wskazywali markę najwyższej jakości, o najlepszej relacji ceny do jakości oraz najczęściej stosowaną.
Ranking Marek Budowlanych został przeprowadzony już po raz czwarty przez firmę ASM - Centrum Badań i Analiz Rynku. Klasyfikację utworzono w oparciu o analizę wyników badań ankietowych, zrealizowanych techniką CATI (Computer Assisted Telephone Interviewing). W badaniu wzięło udział 2050 respondentów reprezentujących firmy wykonawcze z całego kraju - po 350 wykonawców w każdej z 19 kategorii rankingowych. Przeprowadzono je w grudniu 2007 roku.
Wysoka pozycja, jaką marka YTONG zajęła w Rankingu Marek Budowlanych, jest kolejnym dowodem uznania dla naszej pracy, a także potwierdzeniem, że jej efekty pokrywają się z oczekiwaniami - naszymi i naszych Klientów - mówi Cezary Szeszuła, Dyrektor ds. sprzedaży i marketingu Xella Polska. - Cenimy sobie to wyróżnienie tym bardziej, że producentów oceniali wykonawcy, czyli osoby naprawdę znające się na rzeczy. Dziękujemy za uznanie i za zaufanie - wykonawcom oraz inwestorom.
Uroczystość wręczenia nagród odbyła się 24 stycznia podczas targów BUDMA 2008. Nagrodę w imieniu firmy Xella Polska odebrał Roman Radomski, Regionalny Dyrektor Sprzedaży.
Równolegle przeprowadzono też Ranking Dystrybutorów Materiałów Budowlanych, którego celem było wyłonienie wiodącego hipermarketu budowlanego oraz sieci hurtowni budowlanych.
Ranking Marek Budowlanych został przeprowadzony już po raz czwarty przez firmę ASM - Centrum Badań i Analiz Rynku. Klasyfikację utworzono w oparciu o analizę wyników badań ankietowych, zrealizowanych techniką CATI (Computer Assisted Telephone Interviewing). W badaniu wzięło udział 2050 respondentów reprezentujących firmy wykonawcze z całego kraju - po 350 wykonawców w każdej z 19 kategorii rankingowych. Przeprowadzono je w grudniu 2007 roku.
Wysoka pozycja, jaką marka YTONG zajęła w Rankingu Marek Budowlanych, jest kolejnym dowodem uznania dla naszej pracy, a także potwierdzeniem, że jej efekty pokrywają się z oczekiwaniami - naszymi i naszych Klientów - mówi Cezary Szeszuła, Dyrektor ds. sprzedaży i marketingu Xella Polska. - Cenimy sobie to wyróżnienie tym bardziej, że producentów oceniali wykonawcy, czyli osoby naprawdę znające się na rzeczy. Dziękujemy za uznanie i za zaufanie - wykonawcom oraz inwestorom.
Uroczystość wręczenia nagród odbyła się 24 stycznia podczas targów BUDMA 2008. Nagrodę w imieniu firmy Xella Polska odebrał Roman Radomski, Regionalny Dyrektor Sprzedaży.
Równolegle przeprowadzono też Ranking Dystrybutorów Materiałów Budowlanych, którego celem było wyłonienie wiodącego hipermarketu budowlanego oraz sieci hurtowni budowlanych.
Subskrybuj:
Posty (Atom)