Góra Czterech Wiatrów

Miasto przestało być tymczasowo tak atrakcyjne, jak uroki otaczającej nas prowincji. Piękny wygląd, zdrowe materiały budowlane oraz efektowne wkomponowanie budynku w podmiejski krajobraz – to główne zalety nowo powstającego apartamentowca, zlokalizowanego na zboczu Góry Czterech Wiatrów, tuż przy stoku narciarskim, nad jeziorem Czos w Mrągowie.

Inwestycja realizowana jest z dbałością o jakość i w sposób przyjazny dla środowiska naturalnego. Zgodnie z tymi kryteriami został wybrany projekt oraz technologie i materiały budowlane m.in. naturalne bloki Silka. Obiekt ma szansę stać się jednym z najatrakcyjniejszych projektów zrealizowanych na Mazurach w ciągu ostatnich lat.

Inwestor zadbał o to, aby apartamenty klasy premium wyróżniały się nie tylko dogodną lokalizacją i atrakcyjnym projektem, ale przede wszystkim nowoczesnymi i wysokiej jakości rozwiązaniami budowlanymi. W przypadku konstrukcji budynku zdecydowano się na bloki wapienno–piaskowe Silka.

– Nasze inwestycje zawsze budowane są w zgodzie z najwyższymi standardami. Starannie dobieramy zarówno miejsce, jak i technologie budowlane. Myślimy przede wszystkim o komforcie i dobrym samopoczuciu mieszkańców – mówi Jerzy Tanajewski, właściciel firmy BUDEXTAN Przedsiębiorstwo Budowlane. – O wyborze bloczków Silka zadecydowały ich wytrzymałość, dokładność wykonania, parametry akustyczne oraz naturalny, ekologiczny skład. Znaczenie miał też fakt, że ten materiał sprawdził się przy realizacji wielu naszych wcześniejszych inwestycji – dodaje Jerzy Tanajewski.


– Dzięki zastosowaniu na ściany międzylokalowe bloków Silka E24 które odznaczają się bardzo dobrymi parametrami akustycznymi, mieszkańcy mogą cieszyć się ciszą i prywatnością – mówi kierownik budowy Rafał Korszlak, BUDEXTAN Przedsiębiorstwo Budowlane.

Atutem bloków Silka są także ich parametry termiczne, które zapewniają komfort cieplny oraz przyjemny klimat pomieszczeń.

– Bloki Silka zapewniają także akumulację ciepła, która sprawia, że w mieszkaniach jest dobry klimat i panuje w nich stabilna temperatura w ciągu doby. W nocy bowiem, kiedy temperatura na zewnątrz obniża się, Silka uwalnia ciepło nagromadzone z energii słonecznej w ciągu dnia – twierdzi kierownik budowy Rafał Korszlak.

Na komfort mieszkania wpływa także dobre rozplanowanie pomieszczeń, a przyszłych lokatorów relaksować może piękny widok z okna na jezioro Czos.

Na co mogą liczyć przyszli mieszkańcy? Budynek składa się z czterech trzy-kondygnacyjnych brył z użytkowym poddaszem i podziemnym garażem. Łącznie w sprzedaży znajdzie się 36 apartamentów mieszkalnych. Apartamenty na parterze posiadają taras, a te zlokalizowane na pierwszym i drugim piętrze przestronny balkon. Mieszkania na drugim piętrze są dwupoziomowe, połączone z poddaszem.

Mieszkańcy w cenie apartamentu otrzymują miejsce postojowe i komórkę lokatorską w podziemnym garażu. Ponadto mają zapewnioną własność udziału w działce rekreacyjnej z placem zabaw, boiskiem i dostępem do jeziora. Na jego brzegu planowane jest miejsce wypoczynkowe z plażą i pomostem.

– Obiekt zostanie oddany do użytkowania najpóźniej jesienią 2013 roku. Cena za 1 m2 wynosi do 5190 zł brutto. Powierzchnia apartamentów jest różnorodna – każdy lokator powinien znaleźć optymalną przestrzeń dla siebie. Największy apartament ma 88 m2, a najmniejszy 51 m2. Każdy z nich posiada taras, z którego widok skierowany jest na jezioro Czos. Powierzchnia jednego tarasu to nawet 27 m2 – informuje Agnieszka Sala, specjalista ds. obsługi nieruchomości firmy BUDEXTAN Przedsiębiorstwo Budowlane.

Jak budować w białej technologii

Jak Budować? to cykl filmów video prezentujących internautom, jak łatwo budować domy w białej technologii SILKA YTONG. Filmy prezentują najważniejsze prace budowlane związane ze stawianiem domu w tzw. stanie surowym. Obejrzysz więc na nich m.in. rozpoczęcie murowania ścian (pierwsza warstwa), stawianie ściany jednowarstwowej, układanie stropów systemowych, czy nadproży.

Ściana jednowarstwowa

Ściana jednowarstwowa to najstarsze rozwiązanie stosowane do wznoszenia budynków i budowli mieszkalnych. Obecnie przy wysokich wymaganiach izolacyjności termicznej i pomimo stałego rozwoju systemów dociepleń budynków, ściana jednowarstwowa wciąż pozostaje rozsądną alternatywą dla ścian warstwowych, pozwalając wznosić domy szybciej i taniej.

Historia ściany jednowarstwowej

Przez tysiące lat, niezależnie czy budulcem było drewno, kamień, glina czy później pełna cegła ceramiczna, przegrody ścienne wznoszono wyłącznie z jednego materiału. Z końcem XIX w. - wraz z coraz szybszym rozwojem nauki i techniki - zaczęto produkować kolejne, coraz bardziej „nowoczesne” materiały ścienne – bloki wapienno-piaskowe, bloczki z betonu komórkowego, czy później ceramikę poryzowaną.

W drugiej połowie XX w. - w wyniku kryzysu energetycznego - nastąpił rozwój innych sposobów budowania. Zaczęto zwracać większą uwagę na ochronę strat energii w budownictwie, największym problemem przy ścianach jednowarstwowych była bowiem słaba izolacyjność cieplna. Aby poprawić ten parametr, zaczęto najpierw budować ściany dwuwarstwowe z pustką powietrzną, a później dodawać warstwy materiałów izolacyjnych ze styropianu i wełny mineralnej.

W Polsce na problem odpowiedniej izolacyjności termicznej ścian zaczęto zwracać uwagę od roku 1982, kiedy wprowadzono normę PN-82/B-02020. Wedle wytycznych, współczynnik przenikania ciepła k (obecnie U) ścian zewnętrznych nie mógł przekraczać wartości 0,75 W/m2K. Wcześniej, przez długi okres wartość maksymalna k wahała się w granicach 1,16-1,42. W 1991 roku zaostrzono wymaganie co do współczynnika przenikania ciepła do wartości 0,55-0,70 W/m2K w zależności od temperatur zewnętrznych.

Rosnąca świadomość co do udziału ilości energii zużywanej do ogrzewania i chłodzenia budynków w ogólnym rozrachunku zużycia energii spowodowała, że w 2002 roku ponownie zaostrzono wymagania co do izolacyjności termicznej ścian. Wprowadzono wówczas w życie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (dz. u. z dnia 15 czerwca 2002 r.). 'Normową' wartość 0,55 W/m2K, zastąpiono wartością 0,30 W/m2K dla ścian warstwowych z izolacją z materiału o współczynniku przewodzenia ciepła λ≤0,05 W/mK, oraz 0,50 W/m2K dla ścian pozostałych, w tym ścian jednowarstwowych.

Ściany fundamentowe

Ściany fundamentowe znajdują się w większości poniżej poziomu gruntu. Z ziemi wystają na wysokość 30 – 50 cm. W domach podpiwniczonych są one jednocześnie ścianami piwnicznymi. Ich grubość powinna być dostosowana do planowanej grubości ścian nadziemia. W przypadku domów, w których zakłada się budowę ścian dwuwarstwowych lub też lekkich szkieletowych ściany fundamentowe mają zazwyczaj około 25 cm. Gdy planowane jest wznoszenie ścian trójwarstwowych, konieczne będzie zwiększenie grubości ścian fundamentowych nawet do ponad 50 cm.

Ściany fundamentowe mogą być wykonane jako monolityczne lub jako murowane. Ściany monolityczne są wylewane na placu budowy, co wymaga użycia deskowania. Najlepiej, aby deskowanie było wielokrotnego użytku (deskowanie systemowe – powtarzalne), gdyż minimalizuje to koszty użycia go, oraz jest mniej pracochłonnym sposobem. Ta technika wykonywania ścian fundamentowych jest najczęściej stosowana, gdy grubość ścian jest mniejsza niż 25 cm. Do wylewania ścian stosuje się beton klasy B15 lub B20 i dodatkowo można je zbroić. Beton najczęściej zamawia się na budowę i dostarczany jest betonowozem z pompą. Umożliwia to wykonanie fundamentu wraz z deskowaniem w ciągu kilku dni. Beton jest najtańszym materiałem do budowy ścian fundamentowych.

Przed przystąpieniem do wylewania betonu deskowanie należy koniecznie zwilżyć wodą (gdy są to deski), albo preparatem zapobiegającym przywieraniu betonu, gdy mamy do czynienia z blatami sklejkowymi. Rzucając beton należy zachowywać odpowiednią wysokość (dla ciekłej konsystencji maksymalnie 50 cm), która jest tym większa im gęstszy beton wylewamy. Jest to bardzo ważne, gdyż zapobiega rozwarstwianiu się betonu. Deskowania nie należy zdejmować przed upływem dwóch dni. W przypadku występowania niskich temperatur okres ten może się przedłużyć do 12 dni.

Jeżeli wybieramy wariant murowany (najczęściej stosowany), do wyboru mamy bloczki betonowe, bloczki silikatowe, cegłę ceramiczną bądź pustaki zasypowe. Betonowe bloczki fundamentowe mają zazwyczaj wymiary 12 x 25 x 38 cm. Bloczki muruje się na zaprawie cementowej lub cementowo – wapiennej (charakteryzuje się lepszą urabialnością – jest gęstsza, więc łatwiej nią murować) z przesunięciem o pół elementu w kolejnym rzędzie. Należy pamiętać o dokładnym wypełnianiu wszystkich spoin. Pionowe spoiny powinny mieć 10 – 20 mm, a poziome 10 – 15 mm. Przy szerokości muru przekraczającej 38 cm konieczne jest stosowanie przewiązania poprzecznego, a w podpiwniczonych budynkach ściany dodatkowo usztywnia się poprzez ustawianie żelbetowych słupów co 1,5 m lub też przez układanie w spoinach prefabrykowanych zbrojeń. Podczas prac z bloczkami betonowymi problematyczna jest ich masa jednostkowa przekraczająca 30 kg.

Murowanie z bloczków silikatowych należy przeprowadzić zgodnie z zaleceniami producenta danego materiału. Często bloczki te nie wymagają spoin pionowych, a poziome wykonuje się przy użyciu systemowego kleju zamiast tradycyjnej zaprawy. Grubość ścian z bloczków silikatowych może wynosić nawet 18 cm.

Murowanie z cegły pełnej ceramicznej pozwala na uzyskanie ściany o grubości od 25 cm, przez 38, aż do 51 cm. Przy murowaniu kolejnej warstwy spoiny pionowe przesuwa się względem poprzedniej warstwy, o co najmniej ¼ cegły. Maksymalna grubość spoin poziomych to około 10 mm a pionowych 12 mm.

Bardzo rzadko stosuje się murowanie ścian fundamentowych z kamieni. Technologia ta jest nie praktyczna, gdyż po zakończeniu prac ściany są nie równe i wymagają otynkowania, aby było możliwe ułożenie na nich izolacji. Murowanie ścian fundamentowych z kamieni jest niezwykle pracochłonne ze względu na bardzo nieregularne kształty materiału budowlanego.

Murowanie ścian fundamentowych z pustaków zasypowych jest bardzo wygodnym sposobem. Po ułożeniu dwóch warstw pustaków żwirobetonowych na sucho, wypełnia się je następnie zwykłym betonem albo keramzytobetonem. Stosunkowo łatwe w tej technologii jest wzmacniane muru zbrojeniami. Pionowe można umieszczać w otworach pustaków a poziome w spoinach pomiędzy nimi. Na rynku dostępne są pustaki z podłużnym podziałem komór, co umożliwia wypełnienie betonem jednej części, a drugiej warstwą izolacyjną w postaci granulatu styropianowego. Pustaki należy układać z przesunięciem o pół długości względem spodniej warstwy.

Podczas murowania ścian fundamentowych warto pamiętać o wszelkich niezbędnych przyłączach i przewidując je wykonać w ścianach odpowiednie przepusty, abyśmy nie musieli kuć świeżo wymurowanych ścian w celu przyłączenia na przykład bieżącej wody, prądu, gazu, telefonu, odprowadzenia ścieków, czy też zasilenia poszczególnych urządzeń ogrodowych.

Po wybudowaniu ścian fundamentowych należy zaizolować je odpowiednio zarówno termicznie, jak i przeciwwilgociowo.

Cały artykuł dostępny na serwisie TermoDom.pl - Fundamenty. Informacje ogólne.